كوهستان مهر (گروه كوهنوردی مهر)

2009-11-16T06:30:00.000-08:00

رشته کوه جوپار با ارتفاع4135 متر در جنوب شهرجوپار واقع شده، که دارای قلل متعددی از جمله سه شاخ بزرگ و کوچک ،کیل جلال ،بلوچی،کش و... می باشد.قله سه شاخ جوپار یکی از زیباترین قله های ایران است و این به دلیل دیواره های بلند و دهلیزهای پر شیب است .که برای صعود در فصل زمستان نیاز به لوازم و امکانات فنی کوهنوردی دارد.وجود یخچالهای طبیعی و بیدستانهای سرسبز ،چشمه های پرآب و بعضی چمنزارها زیبایی خاصی به منطقه سه شاخ جوپار بخشیده است.جانپناه فلزی که در منطقه کاسه سه شاخ قرار دارد پناهگاه مناسبی است، برای کسانی که می خواهند قله را در فصل زمستان صعود نمایند.گیاهان دارویی فراوانی از کوه جوپار بدست می آید مانند :آلاله ، آویشن،مرزنجوشن و از همه مهمتر زیره ی سیاه که زیره معروف کرمان است در کوه جوپار یافت می شود.

قله سه شاخ جوپار که یکی از زیباترین قلل کرمان است. هرکوهنوردی مشتاق دیدار و صعود آن می باشد.در این چندسالی که از آغاز فعالیت گروه می گذرد قلل هزار ،لاله زار و کله ماری در منطقه کرمان میزبان ما بو ده اند.با اطلاعاتی که از دیگر دوستان کوهنورد مان کسب کرده بودیم و با برنامه ریزی قبلی یک تیم 5 نفره از گروه به همراه 3 نفر از گروه یاران مهرشیراز جهت صعود قله سه شاخ رهسپار کرمان شدیم.

روزشمار برنامه

سه شنبه 21/07/1388

ساعت 22 از شیراز رهسپار کرمان شدیم.

چهار شنیه 22/07/1388ساعت 6 کرمان.

با هماهنگی قبلی یکی از دوستان همنورد یک دستگاه وانت بار کرایه کرده پس از تهیه بلیط برگشت راس ساعت 7 به سمت جوپار حرکت کردیم.پس از حدود35کیلومتر جاده آسفالته و 4 کیلومتر جاده خاکی ساعت 30/8 به ابتدای مسیرمان رسیدیم.در اینجا لوازم اضافی را داخل وانت بار گذاشته ،صبحانه را در همین محل صرف نمودیم.

مسیر کوهپیمایی که پیش رو داشتیم یک دره سیلابی و پوشیده از سنگهای ریز و درشت است که در سمت چپ درختان بید دیده می شود.

ساعت30/9 شروع به کوهپیمایی کر دیم.با طی حدود 4 کیلومتر که بیشتر آن را با وجود دیواره های بلند اطراف در سایه طی کردیم.

ساعت 11 به راهرو رجب رسیدیم.در اینجا به دلیل دیواره ای بودن مسیر نفرات با احتیاط و با فاصله از یکدیگر صعود نمودند.راهرو شصت متر طول دارد که افراد مبتدی نیاز به حمایت و استفاده از طناب دارند.

در ادامه مسیر بصورت تپه ای و با یک شیب نسبتن تند بود.در اطراف درختچه ها و بوته های متراکمی بود که میزبان کبک های فراوانی بوده ،که با حرکت ما بال کشیده و دور می شدند.

ساعت 20/12 بود به محلی که معروف به خندق خرپران است رسیدیم. در اینجا از یک دامنه پایین رفته ،ازکنار دامنه روبه رو که بکسل کشی شده بود صعود نمودیم.دوباره یک شیب ملایم را پیش گرفته در طول مسیر چند بز کوهی که با فاصله کمی از ما در حال چرا بودند مشاهده کردیم.به نزدیکی های جانپناه که رسیدیم آب چشمه ای در مسیرمان و پایین دست جانپناه جاری بود با نوشیدن آب و پرکردن ظرف هایمان به سمت جانپناه حرکت کر دیم.

ساعت 13 به چانپناه رسیده.نهار را در کنار جانپناه صرف نمودیم.

جانپناه فلزی در محلی به نام کاسه سه شاخ و بر روی یک تپه احداث شده ،که ظرفیت حداکثر 15 نفررا دارا می باشد. از این مکان اکثر قلل رشته کوه چوپار به وضوح دیده شده و قابل دسترسی می باشد.

متاسفانه بر اثر بی توجهی بعضی از کوهنوردان در اطراف پر از انواع زباله های فلزی و غیره فلزی بود.برای کمتر شدن آلودگی منطقه قوطی ها را در محلی جمع آوری کرده و زباله های غیر فلزی را پس از جمع آوری سوزاندیم.چون شب گذشته نخوابیده بودیم قصد داشتیم بقیه مسیر را فردا طی کرده باقی روز را استراحت کنیم.چرخی در اطراف زده از منطقه بازدید و عکس برداری کردیم. برای تهیه آب تعدادی از دوستان به چشمه در فاصله ی 15 دقیقه ای جانپناه رفته آب آوردند با غروب آفتاب هوا خنک تر شده ،همگی داخل جانپناه جمع شدیم و پس از نوشیدن چای و تهیه غذای گرم شام خوردیم.کوله های صعودمان را آماده کرده ،همگی داخل کیسه خوابها خزیدیم.ساعتی نگذشته بود که یک گروه نسبتا پرتعداد به چانپناه رسیدند.با صدای آنها و باز شدن درب جانپناه همه از خواب بیدار شدیم.نیمه شب بود که دوباره خوابیده ،شب سردی را سپری کردیم.

ساعت 6 جانپناه را به سمت قله ترک نمودیم.مسیر با شیبی ملایم شروع شده و به تدریج برشیب آن افزوده می شود.با طی مسیری 2 ساعته به ابتدای قیف مصیبت رسیدیم .شیب تندی را پیش رو داشتیم ساعت 30/8 به محلی رسیدیم که اطراف مان را دیواره ها محصورکرده بودند در اینجا صبحانه را صرف کرده با صرف انرژی فراوان خود را به بالای دره و گردنه رساندیم.با عبور از مسیری سنگی که شیبی خفته داشت به جانپناه سه شاخ بزرگ رسیدیم که در زیر قله ای فرعی قرار دارد. با استراحتی کوتاه در این مکان به سمت قله رهسپار شدیم.باز شیبی دیگر را صعود نموده به دهلیزی سنگی رسیدیم.با صعود دهلیز ساعت 50/9 به پای قله رسیدیم.انتهای مسیر یک گرده با شیب تقریبی 40تا90درجه و ارتفاع 130 متر است.با احتیاط صعود کرده ساعت 20/10 به قله رسیدیم.پس از استراحت و تجدید قوا تعدادی عکس به یادگار گرفته ساعت 11 از سمت راست قله و مسیر ریزالی به سمت پایین حرکت کردیم.

ساعت 30/12 دوباره به قیف مصیبت رسیدیم در اینجا از سمت راست دره مسیر پر شیب را پایین رفته ساعت 30/14 به جانپناه رسیدیم.پس از صرف نهار و جمع آوری وسایل ساعت 30/15 از جانپناه به سمت پاییین حرکت کردیم.برای استفاده از روشنایی روز مسیر را سریعتر از قبل و بدون اتلاف وقت پشت سر گذاشتیم.با گذر از خندق خر پران و سپس فرود راهرو رجب به دره رسیدیم.تا تاریکی هوا زمان اندکی باقی بود.دره را پشت سر گذاشته ساعتی را در تاریکی پیمودیم. ساعت 18 به ابتدای جاده ماشینرو رسیدیم با وانت باری که روز قبل آمده بودیم به کرمان بازگشته ،شب را در پارک مطهری گذراندیم.

جمعه 24/07/1388

صبحانه را در پارک صرف کرده ،تعدادی از دوستان جهت خرید به بازار رفته همگی ساعت 11 به ترمینال رفتیم و نیم ساعت بعد به سمت شیراز حرکت نمودیم.

نفرات شرکت کننده در برنامه

علی اکبر فلاحی سرپرست برنامه

محمد امین صلاحی مسئول فنی برنامه

اصغر پیروحقیقی راهنما

هادی اسلامی تدارکات و روابط عمومی

سعید رجب پور

نعمت درستکار

آرش رهنمایی یاران مهر

رضا روستا ""

روزبه رستگار ""

یک نکته ی کوهستانی

2009-10-29T08:58:00.000-07:00

در باورشناسی باستانی، کوه، چونان بلندترین و نزدیک ترین جای به آسمان ارزشی نمادین و آیینی داشته است. از آن است که هر یک از پیامبران بزرگ با کوهی نامور در پیوند است و بر آن کوه، با خداوند راز گفته است و به پیامبری برگزیده آمده است: زرتشت بر سبلان؛ موسی بر طور؛ عیسی بر کوه زیتون و محمد که درود خدا بر او باد! در حرا.
نمادی از کوه چونان « نردبان آسمان» و نزدیک ترین جای در زمین به آسمان بوده است. از آن است که نخستین مرد و پادشاه ایرانی ، کیومرث ، که نوآفرید است و هنوز پیوند از آسمان مینو نگسیخته است جای در کوه می سازد:
کیومرث شد بر جهان کدخدای
نخستین به کوه اندرون ساخت جای
سر تخت و بختش بر آمد به کوه
پلنگینه پوشید خود با گروه...
« نامه ی باستان، دکتر میرجلال الدین کزازی، جلد 1، ص 240»

تقویم ورزشی سه ماهه سوم سال 1388

2009-10-19T06:27:00.000-07:00

لازمه شرکت در برنامه های گروه عضویت و داشتن کارت بیمه ورزشی است.

شرکت در هر یک از برنامه های چند روزه مستلزم شرکت در برنامه آمادگی می باشد.

صعود قله ی 4290 متری پوتک

2009-10-11T00:23:00.000-07:00

قله پوتک یکی از قلل مرتفع خط الرأس غربی دنا با ارتفاع 4290 متر در جنوب غرب روستای خفر از روستاهای شهرستان سمیرم در استان اصفهان واقع شده است. این قله با دیواره ی ستبرش در مجاورت قله ی کل اورزنی در شمال غرب، قله ی لوکوره، در جنوب، تنگ کالادون در شمال و مجاورت دیواره اش و تنگ آبشار در شمال شرق با زیبایی خاصی در منطقه جلوه می کند. به طوری که دیواره ی بلند آن را از روستا به وضوح می توان دید.
جمعه 27/06/1388 ساعت 6 صبح تیمی 12 نفره متشکل از اعضای گروه و تعدادی میهمان به سمت خفر عزیمت کردیم. صبحانه را در طول مسیر صرف کرده پس از طی مسیری 8 ساعته خود را به روستای خفر رساندیم. نهار را در مسجد صرف کرده با استراحتی کوتاه ساعت 45/15 دقیقه از جنوب روستا و میان باغ های سیب به سمت تنگ آبشار راه افتادیم. با گذشتن از میان باغ ها به ابتدای تنگ رسیده و در جهت مخالف مسیر آب حرکت کردیم. ساعت 25/17 به آبشار خشک شده ی خفر رسیدیم. مسیر پیش رو دارای شیب ملایمی بود که با وجود هوایی نسبتن خنک طی شد. هوا رو به تاریکی بود ،که داخل تنگ چادر زدیم و شب را با وجود وزش باد شدید و سردی هوا سپری کردیم.
شنبه 28/06/1388 پس از مهیا شدن نفرات صعود کننده به همراه کوله های صعود ساعت 10/7 مسیر را از یال قله ی کل اورزنی پیش گرفتیم. در ابتدای مسیر شیب تندی را صعود کرده و به تیغه ی سنگی رسیدیم. صبحانه را در این محل صرف کردیم و برای در امان ماندن از وزش باد از زیر تیغه ها مسیر را پیموده به نزدیکی قله ی اورزنی رسیدیم. از اینجا برای دست یابی به گردنه ی اورزنی قله را تراورس کرده با تند تر شدن وزش باد ساعت 30/12 دقیقه به گردنه رسیدیم. بعد از استراحتی نیم ساعته و تجدید قوا با کمتر شدن وزش باد با احتیاط کامل شروع به صعود از تیغه ی قله نمودیم. با وجود هوایی متغیر و وزش باد ساعت 45/13 دقیقه موفق یه صعود قله شدیم. عکس یادگاری گرفتیم و از همان مسیر صعود به سمت گردنه سرازیر شدیم.
از محل گردنه، مسیر بازگشت را از تنگ کلادون انتخاب کرده. با بارش تگرگ و رعد برق مسیر پر شیب تنگ را به سرعت طی کرده به تنگ آبشار و محل چشمه ی پی دنی رسیدیم. با کمتر شدن ارتفاع خود را در امان دیدیم و از آب گوارای چشمه نوشیده تنگ آبشار را به سمت محل کمپ طی نمودیم. در طول مسیر بارش باران و خروش آب ما را همراهی می کرد.
ساعت 10/18 دقیقه به بقیه اعضاء که به استقبالمان آمده بودند رسیدیم. بارش باران کم کم متوقف شد و در طول شب هوای سرد با وزش باد شدید ما را وادار کرد طناب چادرها را محکم تر کنیم و تمام وسایل خود را به داخل چادرها ببریم. شبی دیگر را در این محل سپری کردیم.
یکشنبه 29/06/88 پس از صرف صبحانه و جمع آوری چادر ها به طرف روستا روانه شدیم. نهارمان را در بیت العباس روستای خفر صرف کردیم و با رسیدن سرویس به سمت مرودشت بازگشتیم.
افراد شرکت کننده:
هادی اسلامی، غلامحسن شبانی، اصغر پیرو، سجاد شعبانی، حامد صفایی، عزیز جوکار، الهام صفایی، فاطمه موسوی زاده، وحیده نجات، آرام جوکار، محمدامین صلاحی (مسئول فنی) و علی اکبر فلاحی (سرپرست برنامه)

علم کوه بهشت کوهنوردان ایران

2009-09-23T02:19:00.000-07:00

علم کوه در شمال ایران در منطقه ی بسیار زیبا و خوش آب و هوای کلاردشـت قرار دارد. قله ی علـم کـوه از لحاظ موقعـیت
جـغرافـیایی در 50درجه و 58دقیـقــه طول جغرافیایی و 36درجه و 23 دقیقه عرض جغرافیایی قرار دارد و در رشته کوه البرز
واقع می باشد .قله ی علم کوه به ارتفاع 4850 مـتـر دومـین قله ی بلند ایران بعد از دماوند می باشد. این قله در منطقه ای
از البرز به نام رشته کـوه تـخـت سلـیـمـان قـرار دارد و تـنـها نقطه ای از ایران اسـت که از لحاظ زمین شناسی می توان
یخچال های قدیمی را در آن مشاهده کرد.
بیشتر شهرت این قله به خاطر دیواره‌ایست که در دامنه شمالی آن واقع است و دارای فنی‌ترین و سخت‌ترین مسیرهای سنگنوردی و دیواره‌نوردی در ایران است. این دیواره در ایران، جایگاهی مانند کی۲ در جهان را داراست .

دیواره ی علم‌ کوه

در جبهه شمالی این قله دیواره‌ای به طول ۶۵۰ متر وجود دارد که یکی از زیباترین و مشکل ترین دیواره‌های دنیا به شمار می‌رود. منطقه علم کوه دارای ۴۷ قله ی بالای ۴۰۰۰ متر است که به «آلپ ایران» نیز معروف است. بر روی دیواره ی علم کوه مسیرهای متعددی باز شده که می‌توان به مسیر ۴۸ و ۵۲ لهستان، گرده آلمانی ها، هاری رست و... اشاره کرد.

پرافتخارترین صعودها

سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰ را می‌توان اوج تحول دیواره نوردی ایران نامید. در این سال‌ها بود که بزرگانی چون زنده یاد حسین طالبی مقدم و دیگر کوهنوردان همدانی توانستند رکوردهای صعود دیواره را به طرز بسیار چشمگیری پایین آورده و نهایتن رکورد عجیب و دست نیافتنی ۳ مسیر در یک روز را به یادگار بگذارند. از دیگر شاهکارهای صعود این دیواره , باز کردن مسیر همدانی‌ها ۶۷ در ۶ ساعت توسط حسین طالبی مقدم است. همچنین صعود سلو حسن نجاریان در سال ۱۳۷۳ از مسیر هاری رست.

اثر طبیعی و ملی علم کوه
این اثر با مـــساحتی بالغ بر 4077 هکتار طی مصــوبه ی شماره 222 مورخ 21/3/81 شورای عـالی محیط زیست به مجموعه مناطق تحت مدیریت اين سازمان پیوست .

موقعيت قله
این قله از شمال به شانه کوه و از جـنـوب به قلل خرسان خـتـم می شود وقله ی سیاه سنگ در سمت شرق این قله واقع است.
در این قلــه در چـهـار جـهـت مختلف؛ چهار یخچال معروف وجـود دارد:
(1) در شمال یخچال علم چال
(2) در شمال غربی یخچال شمال غربی علم کوه
(3)در غرب یخچال هفت خـان
(4) یخچال خرسان در جنوب.

منطقه ی علم کوه دارای یک قرارگاه کوهنوردی یک پناهگاه و یک جانپاه می باشد که به قرار ذیل اسـت:
1ـ قرار گاه رودبارک:
قرار گاه رودبارک در سـه طبقه در سال 1349 (ه-ش) کارهای ساختمـانـی آن شروع شد و در سال 1352(ه-ش)بعد از طی
فراز و نشیب هایی به بهره بـرداری رسید. این قرارگـاه در ارتــفـاع 1520مـتـراز سـطـح دریـا قـرار دارد و در مـنـطقـه ی رودبـارک در دو راهی مـعـدن سـرب واقع است . مـسیـر دسترسی به این قرارگاه از جاده چالوس ـ مرزن آباد ـ لاهو ـ کلاردشت ـرودبارک
می بـاشـد. این قـرارگاه تقـریـبـن مجهز می باشد و دارای آب، بـرق و تـلـفـن اسـت.
بـرای صـعود به تمامـی قله های علم کوه می توان از این قرارگاه استفاده کرد.
2- پناهگاه سرچال:
این پناهگاه در ارتفاع 3850متر بالاتر از دریـا و درمـنـطقـه رودبـارک قرار دارد. مسیر دسترسی به پناهگاه، مرزن آباد
ـ لاهو ـ کلاردشت ـ‌ رودبارک ـ گردنه می باشد. این پناهگاه دارای آب می باشد و برای تمامی قله هـای
معروف علم کوه می توان از این پنـاهـگاه استفـاده کـرد . نـزدیـک تـرین روستـا به ایـن پنـاهـگاه رودبـارک می باشد.
3ـ جانپناه خرسان:
این جانپناه در ارتفاع 4700متر بالاتر از سطح دریا و در منطقه ی رودبارک قرار دارد مسیر دسترسی به جانپناه مرزن آباد- لاهو
کلاردشت ـ رودبارک ـ‌ گردنه خرسان می باشد. این جانپناه فلزی است و در سال 1364 (ه- ش) برای آخریـن بار مرمت شده
است این جانپناه به ابعاد 6 متر طول و 3 متر عرض و 5/2 متر ارتفاع ساخته شده است. از این جانپناه نیز برای صعود به علم کوه
وتمامی قـلـه هـای معروف آن می توان استفاده کرد.
(بر گرفته از :کتاب پناهگاه ها و جانپناه های کوهنوردی ایران )

معرفی قله ها و یخچال های طبیعی منطقه ی علم کوه
آیا تا کنون از خود پرسیده اید که رشته کوه ها اولین بار توسط چه کسانی زیر پا گذاشته شده و به همگان معرفی شده اند؟ اگر به گذشته های خیلی دور برگردیم، سوالی که پیش می آید این است که کوه ها کی بوجود آمده اند؟ مربوط به کدام دوره ی زمین شناسی هستند؟ قبل از اینکه به این ارتفاع برسند دارای چه ارتفاعی بوده اند؟ و سوالاتی دیگر؟مطالبی که بیان می شود گوشه ای از اطلاعاتی است که تنها به بخشی از این سوالات جواب می دهد و به معرفی قلل منطقه ی علم کوه و تخت سلیمان و یخچال های آن منطقه می پردازد و سعی بر آن است که مطالبی از تاریخچه های صعود و کارهایی که در منطقه انجام شده است ارائه شود.
قله های عمده ی منطقه ی علم کوه و تخت سلیمان :
منطقه ی علم کوه با وجود بیش از 47 قله ی بالای 4000 متر ، نمونه های کم نظیری از عظمت، صلابت و زیبایی رشته کوه های البرز را در کلاردشت به نمایش در آورده است.
این قله ها پس از دماوند با ارتفاع 5671 متر ارتفاع، در شمار مرتفع ترین قله های البرز شناخته می شوند.
بلند ترین قله ی این مجموعه علم کوه نام دارد که در سمت شمال شرقی به دیواره ای به طول 700 متر و عرض 450 متر منتهی می شود و به عنوان مرتغع ترین دیواره ی گرانیتی ایران و دارا بودن مسیرهای گوناگون برای کوهنوردان ایرانی و خارجی پر جاذبه تلقی می شود.
این رشته کوه های عظیم منشعب از خط الرأس اصلی البرز که بین 45 و 50 درجه تا 10/51 درجه طول شرقی از نصف النهار گرنویچ و بین 15/36 درجه عرض شمالی واقع شده اند و به استناد مندرجات جغرافیای طبیعی ایران و علائمی که توسط بعضی از دانشمتدان زمین شناس مانند پرفسور اوکوست گانسر( ougust Ganser ) در این منطقه بدست آمده است، می توان گروه تخت سلیمان را جزء چین خوردگی های دوره ی سوم زمین شناسی دانست و از طرفی وجود یخچال های طبیعی آثار جدید ترین دوره زمین شناسی را در این منطقه اعلام می دارد و از طرف دیگر وجود (Trielubit) ها که توسط پرفسور اگوست گانسر در قسمت قلل لشکرک و قلل مناره و گردونه کوه بدست آمده وجود آثار دوره اول زمین شناسی را در این منطقه معلوم می دارد.
قله های مهم علم کوه و تخت سلیمان بدین ترتیب می باشد :
1- علم کوه با ارتفاع 4850 متر که از جهت شمال به شانه کوه و از جنوب به قلل خرسان و از سمت شرق به سیاه سنگ متصل بوده و جهت غرب دماغه ی آن یخچال هفت خوان و یخچال شمال غربی علم چال می باشد.
دیواره ی شمالی آن که معروف به یخچال علم چال می باشد بزرگترین و بلند ترین دیواره های کوه ها ی کشور می باشد و از کف یخچال 700 تا 750 متر ارتفاع دارد.
این کوه دارای دو شاخک با ارتفاع 4750 متر یکی در شرق بنام شاخک شرقی و دیگری در غرب بنام شاخک غربی علم کوه میباشد. چهار یخچال عظیم در چهار جبهه ی این کوه واقع شده است که عبارتند از: یخچال علم چال در شمال یخچال شمال غربی- یخچال هفت خوان در غرب- یخچال خرسان در جنوب.
2- تخت سلیمان با ارتفاع 4659 متر که از جنوب به شانه کوه و از غرب به یخچال های هفت خوان و از شمال به دندان ازدها متصل می باشد.
3- قله خرسان با ارتفاع 4620 متر از شمال به علم کوه و از شرق به یخچال های حصار چال و از جنوب به ستاره متصل می باشد.
به علت وجود خرس های زیاد در این منطقه به نام خرسان نامیده شد.
4- قله چالون با ارتفاع 4550 متر که از سمت شمال به قله سیاه کمان و از سمت جنوب غربی به سیاه سنگ و شاخک شرقی علم کوه و از سمت شمال شرقی به قله پسند کوه متصل است، یخچال علم چال در غرب و یخچال چالون در جنوب شرقی آن واقع شده اند.
5- قله های هفت خوان بطوری که از اسم آن پیداست عبارت از چندین قله متصل به هم که بلندترین آنها، 4500 متر ارتفاع دارد از شرق به قله خرسان جنوبی و از شمال خط الرأس آن در نزدیکی های آبادی میان رود پایین می آید.
6- شانه کوه با ارتفاع 4450 متر که از طرف جنوب بوسیله گرده ی آلمان ها و از طرف شمال به قله تخت سلیمان متصل و به علت شباهت با دندانه های شانه، کوه نوردان نام شانه کوه به آن نهاده اند. سه یخچال عظیم در اطراف این قله قرار دارند، یخچال غربی علم کوه در غرب، یخچال علم چال در شرق و یخچال تخت سلیمان در شمال شرق.
7- رستم نیشت به ارتفاع 4426 مترکه آخرین قله ی حد شمالی گروه تخت سلیمان می باشد و از سمت شمال بوسیله گردنه ی مرتفع 4200 متری به قلل کالاهو و از سمت جنوب به قلل سیاه گوک متصل است.
8- پسند کوه با ارتفاع 4350 متر از طرف شمال به قلل خرسان و از جنوب به گردونه کوه خط الرأس اصلی سلسله جبال البرز متصل و در واقع آخرین حد جنوبی گروه تخت سلیمان . محل اتصال رشته اصلی و گروه تخت سلیمان است.
9- میان سه چال با ارتفاع 4348مترازسمت جنوب غرب به شانه کوه متصل است و چون در بین سه چال معرف علم چال در جنوب، کمان چال در شرق، تخت چال در شمال غرب واقع شده است بنام سه چال معروف گشته است و کم ارتفاع ترین قله گروه تخت سلیمان می باشد.
10- مناره با ارتفاع 4300 متر از شمال به قلل خرسان و از طرف جنوب به قله گردونه کوه خط الرأس اصلی سلسله جبال البرز متصل است و در واقع آخرین حد جنوبی گروه تخت سلیمان و محل اتصال رشته ی اصلی و گروه تخت سلیمان می باشد.
11 – سیاه کمان با ارتفاع 4472 متر از طرف شمال به قله چالون متصل است و حد شمالی یخچال علم چال در جهت غرب این قله به پایین می رسد.
12- سیاه گوک متصل به هم به نام های سیاه گوک شمالی و جنوبی به ترتیب با ارتفاع 4445 متر و 4500 متر که از شمال به قله رستم نیشت و از جنوب به قله تخت سلیمان متصل اند.
13 – مرجیکش با ارتفاع 4580 متر در شمال فلات مرتفع حصارچال واقع شده است و فقط از شمال به خط الرأس علم کوه متصل است.
یخچال های طبیعی منطقه :
یکی از پدیده های مورفولوژیکی منطقه وجود یخچال های بزرگ طبیعی است که این یخچال های طبیعی و دایمی پس از گذشت ده ها میلیون سال هم چنان نا آرام اند. یکی از مهم ترین این یخچال ها ، علم چال نام دارد که دارای 3000 متر طول و 750 متر عرض و 80 متر عمق می باشد. علاوه بر آن می توان یخچال اسپیلت که متشکل از توده های بزرگ یخ است، نام برد. این توده ی عظیم یخ که با سنگ و خاک آمیخته شده اند، منابع اصلی آبگیری رود خانه ی سرد آبرود کلاردشت هستند.
در توصیف یخچال های منطقه باید گفت که ما سیف علم کوه در واقع مرکب از یک تیغه یا خط الرأس با جهت جنوبی و شمالی است که ارتفاع آن از کل جارون افزایش می یابد. این تیغه که دو قله ی تخت سلیمان و علم کوه را شامل می شود، در جنوب قله علم کوه به طرف جنوب شرقی متمایل گشته و با ارتفاعی متجاوز از چهار هزار متر در پایین گردنه ی حصارچال و در حد نهایی دره ی اصلی سردآبرود خاتمه می یابد. از قله ی اصلی تنها یک تیغه که در حقیقت مجزا کننده ی سه شاخه یخچال ما سیف هستند، منشعب می شود. این تیغه ها عبارتند از :
1: تیغه ی شمالی که متکی به قوس تخت سلیمان است و حوضچه ی یخ گیر کوتاهی را تشکیل می دهد که از اطراف سیرک های یخچال به آن منتهی می شوند.
2: تیغه ی مرکزی که قله های شانه کوه و میان سه چال را به هم مربوط می سازد. این تیغه ی مرکزی، طویل تر و پست تر از تیغه ی اولی است.
3: شاخه یخچال اصلی است و از دو تیغه ی دیگر مهم تر است و از قله علم کوه جدا می شود. این تیغه که در ارتفاع 4420 متری قطع می شود، به طرف شمال شرقی متمایل است و تا قله چالون ادامه دارد. تیغه های نامبرده سه دره ی نا مساوی ولی مهم را که قبلن به وسیله یخ اشغال شدند، محدود می کنند و به شرح زیر قابل شناسایی می باشند:
۱ـ یخچال واقع در شمال شرقی تخت سلیمان.
۲ـ یخچال مرکزی در شمال خط الرأس میان شانه کوه.
۳ـ یخچال اصلی که در شمال خط الرأس علم کوه و چالون قرار دارد.
یخچال های علم کوه از نوع یخچال های کوهستانی و دره ای هستند که روزانه با سرعتی به طور متوسط بین 30 سانتی متر تا یک متر در حرکتند و هر روز تغییر مکان می دهند. این یخچال ها متعلق به دوران سوم زمین شناسی یا سنوزوئیک هستند و 60 میلیون سال قدمت دارند.
پیشینه ی مطالعات مربوط به یخچال های این مجموعه به سال های دهه 30 میلادی مربوط می شود. در سال 1933 داگلاس باسک ، کوهنورد و جغرافیدان انگلیسی برای صعود و نقشه برداری به منطقه مراجعه نمود و به وجود یخچال های این منطقه پی برد. در سال 1934 میلادی ( 1313 خورشیدی) هانس بوبک اتریشی پس از صعود به قله علم کوه و نقشه برداری کامل از این منطقه، چندین یخچال نیز کشف نمود.
در این مجموعه به طور کلی هفت یخچال بزرگ وجود دارد که به ترتیب وسعت بشرح زیر می باشد:
1- یخچال هفت خوان: این یخچال بین جبهه ی شمال قله های هفت خوان و جبهه ی غربی قله های خرسان واقع شده و بزرگترین یخچال طبیعی کشور می باشد.
2- یخچال علم چال: این یخچال بین جبهه ی شمالی علم کوه و جبهه ی شرقی شانه کوه و جبهه ی قله های چالون و سیاه کمان و جبهه ی جنوبی میان سه چال واقع شده است.
3- یخچال شمال غربی علم کوه: این یخچال در بین دماغه ی شمال غربی علم کوه و شانه کوه جبهه جنوب غربی تخت سلیمان از سمت غرب به یخچال هفت خوان متصل است.
4- یخچال تخت سلیمان: این یخچال بین قله های تخت سلیمان وشانه کوه و میان سه چال واقع شده است.
5- یخچال خرسان: در بین قله های خرسان، علم کوه و مرجیکش واقع گردیده است.
6- یخچال چالون: در بین قله های چالون وسیاه سنگ و گردنه ی چالون واقع شده است.
7- یخچال مرجیکش: در بین قله های مرجیکش و شاخک شرقی علم کوه و سیاه سنگ واقع است.
در این نواحی برفچال هایی نیز وجود دارد که مهم ترین آن ها : برفچال تنگ گلو است که دروازه ی شمالی فلات حصار چال نیز می باشد و راه مالرو کلاردشت طالقان از آن عبور می کند. برفچال دیگر به برفچال گردونه کوه معروف است که در بین دو یخچال خرسان و حصارچال در زیر قله مناره واقع است.
(برگرفته از کتاب علم کوه انتشارات فدراسیون جمهوری اسلامی ایران وکتاب کلاردشت )
ودر آخر چند تا از عكس هاي اين منطقه ی زيبا را كه اواخر تير ماه امسال در برنامه ای انفرادی، خارج از برنامه ی گروه به قصد صعود قله ی علم كوه با آقای آرمين حاج قاسم كاشانی ، يكی از دوستان كوهنورد تهرانی ام اجرا كرديم، مي گذارم . هر چند كه مي دانم از دريچه ی دوربين ساده ومقدماتی دوستم نمی شود حتا ذره ای از آن همه زيبايی را به تصوير كشيد.
علم كوه واقعن كوه مهمان نوازی است، بسیار سرسبز و آن چنان پرآب كه خشكسالی ديار خود را فراموش كنم . هر چند كه سردی هوا به دليل نداشتن لباس مناسب ما را اذيت كرد ولی در كل برنامه ای خاطره انگيز بود .
به نظرم همچنان كه لقب( كي 2 ايران) برازنده اوست (آرام كوه) نيز به حق لايق اوست.
گردآورنده: علی زارعی

2009-09-09T22:50:00.000-07:00

کوههاي افغانستان:
هندوکش:
اين رشته کوه از معروف ترين و بزرگ ترين رشته کوه هاي افغانستان به شمار مي رود و ادامه‎ي رشته کوه‎هاي هيماليا مي باشد . رشته کوه هاي هندوکش ازشمال شرقي به سمت جنوب غربي کشيده شده و به دوقسمت هندوکش شرقي وغربي تقسيم مي شود . هندوکش شرقي ازغرب دره‎ي زيباک (ولايت بدخشان) شروع شده و تا کوتل (گردنه ي) خاواک (ولايت پروان ) به طول 150 کيلومتر امتداد يافته است . هندوکش شرقي داراي قله هاي مرتفع است ، که قسمت زيادي از سال را برف دارند . بلند ترين نقطه‎ي افغانستان قله‎ي نوشاخ ، با 7485 متر ارتفاع در رشته کوه هندوکش شرقي واقع شده است . هندوکش غربي ازکوتل خاواک شروع شده و به سمت غرب تا بند امير در ولايت باميان ادامه دارد . ارتفاع هندوکش غربي از هندوکش شرقي کمتر است . به همين دليل شاهراه بزرگ سالنگ ، که شمال و جنوب کشور را به هم وصل مي کند از دل اين کوه می گذرد . از کوتل هاي مهم هندوکش غربي مي توان ازکوتل شيبر در ولايت باميان نام برد که از گذشته هاي بسيار دور قبل از ايجاد شاهراه وتونل سالنگ ، شمال و جنوب افغانستان را به هم پيوند مي داده است. در حال حاضر نيز اين کوتل اهميت زيادي دارد .دره هاي بيشماري در دامنه هاي رشته کوه هاي هندو کش واقع است که معروف ترين آن ها عبارت اند از : دره ي پنچشير ،دره‎‎ي شکاري ، دره اشکمش ، دره سالنگ ، دره ي هزاره ، دره ي سيغان ، دره ي کهمرد ، اندراب ، خنجان ، نور ، فرخار و....
کوه بابا :
رشته کوه بابا در مرکز افغانستان واقع شده وازشرق به غرب امتداد دارد . اين رشته کوه از شرق « کوتل حاجيگگ » شروع شده ، تا جنوب شرق کوه حصار ادامه مي يابد . طول اين رشته کوه در حدود 200 کيلومتر است . بلندترين قله آن شاه فولادي ، 5140 متر ارتفاع دارد . قله هاي اين کوه نيز اکثر اوقات از برف پوشيده است و شرايط خوبي براي ذخيره‎ي آب به وجود آورده است . برخي ازمهم ترين رودهاي دائمي افغانستان از همين رشته کوه ها سرچشمه مي گيرند. در دامنه هاي شمالي و جنوبي اين رشته کوه ، بهترين چراگاه ها و مراتع افغانستان به چشم مي خورد . از کوتل هاي معروف اين کوه مي توان از کوتل حاجيگگ ، کوتل عراق ، کوتل صدبرگ ، کوتل شاتو ، کوتل ملا يعقوب و... نام برد که هر يک اهميت خاص خود را دارند . دره هاي معروف رشته کوه هاي بابا عبارتنداز : دره فولادي ، دره ي باميان ، دره‎ي کالو، دره ي ککرک و....
سفيد کوه (سپين غر ) :
اين رشته کوه ،در شرق افغانستان واقع شده و 150 کيلومتر طول دارد . سفيد کوه از 48 کيلومتري غرب پيشاور آغاز شده وبه طرف غرب ادامه مي يابد . بلند ترين قله اين کوه سيکارام ، 4755 متر ارتفاع دارد . دامنه هاي شمالي و جنوبي اين رشته کوه پوشيده از جنگل هاي انبوه و وسيع است .همچنين دره ي معروف خيبر که از لحاظ تاريخي و ارتباطي داراي اهميت زيادي مي باشد و در لشکرکشي هاي بزرگ ، در طول تاريخ به شبه قاره ي هند همواره مورد توجه مهاجمين بوده است ، در اين رشته کوه قرار دارد . طول اين گذرگاه از 60 کيلومتر تجاوز مي کند و 2000 متر از سطح دريا ارتفاع دارد .دره هاي معروف اين رشته کوه عبارت انداز :دره‎ي خيبر ، دره‎آچين ، دره ي خوگياني ، دره ي جاجي ، دره‎ي زرمست و .... مي دانيم که افغانستان داراي رشته کوه هاي فراواني است که به برخي از آنها اشاره کرديم . برخی دیگر از کوه های معروف افغانستان نیز عبارت اند از : کوه هاي فيروزکوه ، سياه کوه ، گل کوه ، سليمان ، تيربند ترکستان ، پغمان ، قره باتور، چاکايي و ..
رودهاي افغانستان :
آمودريا :
اين رودخانه از فلات پامير خورد سرچشمه مي گيرد و به درياچه آرال مي ريزد . اين رودخانه با طول 2540 کيلومتر ، مرز مشترک افغانستان وجمهوري هاي تاجيکستان ،ازبکستان وترکمنستان را تشکيل مي دهد . رودخانه هاي کوکچه و قندوز در خاک افغانستان به اين رود مي پيوندند . در ماه ثور (اردیبهشت) براثر آب شدن برف ها، آب اين رودخانه زياد مي شود . درهنگام پرآبي حدود 900 کيلومتر از آن قابل کشتيراني است .د رسالهاي گذشته چند بند روي شاخه هاي فرعي اين رودساخته شده است، مانند بند قندوز . در حال حاضر از شيرخان بندر درولايت قندوز افغانستان به تاجيکستان وبالعکس رفت و آمد توسط کشتي صورت مي گيرد.
هيرمند :
هيرمند يکي از رودهاي مهم ، بزرگ و پرآب افغانستان است که با شعبه هاي خود ، نواحي وسيعي ازجنوب غربي این کشور را آبياري مي نمايد . اين رود از ارتفاعات مناطق بهسود ، پنچاب و دايکندي ( ميان دو کوتل اوني و حاجيگگ ) سرچشمه مي گيرد . اين رود در ابتداي مسیر خود سيلابي بوده و خساراتي به مردم وارد مي آورد و به تدريج از سرعت آن کم شده و و جريان آن آهسته مي گردد . رود هيرمند با 1400 کيلومتر طول ، بزرگ ترين رودخانه داخلي افغانستان مي باشد که نقش مهمي در آباداني و سرسبزي قسمت وسيعي از کشور ما نیز دارد . شهرهاي تاريخي بست ، نادعلي و زرنج شهرت خود را مديون اين رود و شعبه هاي آن هستند . هيرمند با تبخير خود بر هواي پيرامونش اثر زيادي مي گذارد و از خشکي شديد هوا بويژه درتابستان مي کاهد .رود ارغنداب ، از جمله ي بزگ ترين رودخانه هايي است که به اين رود مي پيوندد. روي رودخانه ی هيرمند و شعبه هاي آن بندهايي احداث گرديده است . بند کجکي، يکي از مشهورترين و بزرگ ترين بندهاي افغانستان که هزاران هکتار زمين را آبياري مينمايد، از جمله ی آن هاست . درماه هاي حوت و حمل (اسفند و فروردین) آب رودخانه ی هيرمند به حداکثر ، و در ماه هاي سرطان تاعقرب (تیر تا آبان) به حداقل خود مي رسد . اين رود سرانجام به درياچه هامون مي ريزد .
هريرود :
اين رودخانه از ارتفاعات لعل وسرجنگل در ولايت غور سرچشمه مي گيرد و از به هم پيوستن دو رود ، درنزديکي قريه ي « شينيه دولت يار» به وجود مي آيد . هريرود پس از گذشتن از وسط شهر چخچران وارد ولايت هرات مي شود . هرات آباداني خود را مديون اين رود است . رود « تگاوايشان» از جمله ي بزرگ ترين رودهايي است که به هريرود مي پيوندد . هريرود 1124 کيلومتر طول داشته و 560 کيلومتر آن در داخل افغانستان جاري است . 60 کيلومتر از طول اين رودخانه ، مرز مشترک بين افغانستان وجمهوري اسلامي ايران راتشکيل ميدهد . اين رود سرانجام در شنزارهاي جمهوري ترکمنستان (قره قوم ) فرو ميرود .
کابل رود :
آب کابل رود ، ابتدا از به هم پيوستن آب دره سنگلاخ و دره ي سرچشمه بوجود مي آيد که از ارتفاعات کوتل اوني کوه پغمان سرچشمه مي گيرند . اين رود ، پس از گذشتن از شهر کابل ، قسمت هاي وسيعي از شرق افغانستان را آبياري مي کند و داراي شعبه های زيادي است که مي توان از رودخانه هاي لوگر ، سرخرود و کنر نام برد . به خاطر استفاده ي بهتر از آب اين رودخانه ها براي زراعت و توليد برق ، بندهايي روي اين رودها احداث شده است که در آن میان مي توان از بندهاي سروبي ، نغلو ، درونته ، بند کانال ننگرهار ، ماهيپر ، خروار و بتخاک نام برد . رودخانه کابل و شعبه هاي بزرگ و کوچک آن ، تنها رود افغانستان است که پس از پيوستن به رود سند پاکستان به آب هاي آزاد (اقيانوس هند) مي ريزد . طول اين رود 700 کيلومتر مي باشد که 460 کيلومتر آن در افغانستان جريان دارد . اکثر رودهاي افغانستان ازمناطق مرکزي (هزاره جات ) سرچشمه مي گيرد ؛ لذا هزاره جات يکي از بزرگ ترين و مهم ترين منابع آبي این کشور مي باشد .

گردآورنده : محمدامين صلاحي
منبع : سایت مطالعات افغانستان

گزارش صعود سبلان

2009-08-29T01:21:00.000-07:00

از هر چه بگذریم، سخن «کوه» خوشتر است.
اول می خواستم با ارائه ی یه گزارش تصویری، مفید و مختصر از کنار برنامه بگذرم؛ اما حقیقتن از سبلان راحت گذشتن، روا نیست.
سبلان یا به قول آذری ها «ساوالان» ، با عظمت و زیبایی بی نظیرش ، به حق عروس قله های ایرانه. آتشفشان خاموش، آرام، بلند، استوار، مادر چشمه های گرم و جوشان، سنگ صبور اهالی سخت کوش اردبیل، پر از خنکی آب، پر از شیرینی عسل.
عجب هوایی داشت! پناهی خنک و دل انگیز برای گریز از گرمای وحشتزای فارس.
هرچی بیشتر به سمت شمال کشور می رفتیم هوا خنک تر می شد.
دمدمای غروب جمعه 23 مردادماه 88 ، از حوالی رودبار و منجیل که می گذشتیم، رفته رفته ابر و مه هوا غلیظ تر می شد. بوی نم، بوی بارون، بوی شالیزار، بوی دریا.

شب رو آستارا خوابیدیم. تاریک روشن صبح زیبای اولین روز هفته، گردنه ی حیران رو پشت سر گذاشتیم و تو یکی از پارک های اردبیل تو هوای فوق العاده خنک، صبحونه خوردیم.
دغدغه ی نامناسب بودن هوا برای صعود، آزاردهنده بود.
به تصمیم سرپرست راهی سرعین شدیم تا از چشمه های آب گرمش استفاده کنیم و بعد از ظهر اگر هوا بهتر شد بریم به سمت قوتورسوئی و شابیل (اول مسیر صعود).
از استخر که بیرون اومدیم، آفتاب کمی از پشت ابرها خودنمایی می کرد. اما ناراحتی ای که برای یکی از اعضا پیش اومد ما رو حدود سه، چهار ساعت حوالی درمانگاه و مطب دکتر نگه داشت.
مسیر شابیل از اردبیل به سمت مشکین شهر می رفت و نیمه های راه وارد یه فرعی می شد و از شهر کوچک فخر آباد می گذشت. حدود 140 کیلو متر راه بود و ما وقتی رسیدیم که هوا رو به تاریکی بود. شابیل منطقه ای مسکونی نبود. مکانی تفریحی و سرسبز بود با یه استخر آب گرم.

از اونجا یه جاده خاکی تا پناهگاه (ارتفاع 3500 متر) می رفت که لندروورهای کرایه ای توی مسیر رفت و آمد می کردن. هوا تاریک و مه آلود بود و سه چهار ساعت هم تا پناهگاه راه بود. مجبور شدیم 2 تا لندروور کرایه کنیم وبرای به موقع به پناهگاه رسیدن، از لذت کوهپیمایی صرف نظر کنیم.
پناهگاه بزرگ و مجهز بود. با بوفه و امانتداری و سرویس بهداشتی و چندین قسمت مجزا برای استفاده ی کوهنوردها.

صبح روز یکشنبه 25 مرداد، قبل از ساعت 5 بیدار شدیم و 5:15 همه بیرون بودیم. بعد از کمی نرمش، ساعت 5:35 راه افتادیم.
مسیر شیب ممتد و نسبتن یکنواختی بود تا قله.
زیر پا هر چی بود سفیدی مه بود و بالا آبی گسترده ی آسمون. ما بودیم و کوه. سنگ های گرانیتی و سیاه، گل های سفید و بنفش، و به ندرت سفیدی برف.

نمای زیبایی از چندین برکه تو دامنه های کوه از بالا پیدا بود که از انعکاس نور آفتاب مثل آیینه می درخشید.
هوا سرد بود باد می وزید. پرچم های رنگی کوچکی تو سراسر مسیر نصب شده بود و به وضوح مسیر رو نشون می داد. چند جای مسیر تابلوهای یادبود از شهدای سبلان -روحشون شاد- نصب بود و همه جا پر بود از سنگ نوشته هایی که جلوه ی ناخوشایندی به کوه می داد.
جز چند استراحت کوتاه و کمتر از 10 دقیقه، تنها یک بار حدود 30 دقیقه برای صبحونه ایستادیم. بعد از گذشتن از «سنگ محراب» و عبور از چند یخچال ، ساعت 10:15 دقیقه اوج عظمت و زیبایی قله ی سبلان رو تو سبزی زلال و پاک دریاچه دیدیم.

دریاچه ای سبزآبی، زیبا و زلال، در احاطه ی دیواره های سنگی بلند.

قله غربی ترین صخره ای بود که در سمت راست (شمال) دریاچه قرار داشت.
چند دقیقه بعد بر فراز سومین قله ی بلند ایران، عکس یادبود انداختیم.

لحظه های آکنده از شگفتی و هیجان و نیایش، سرد بود و توأم با بادی تند. مجال بلندتر پریدن نبود!
ساعت 11:30 قله رو ترک کردیم و کمی بعد نگین سبز ساوالان رو هم بدرود گفتیم.
مسیر برگشت با وجود ارتفاع زدگی یکی از همنوردهامون و چند توقف برای بهبود حال ایشون، با سرعت بیشتری همراه بود.
با کم کردن ارتفاع حال دوستمون بهتر شد و بعد از ظهر ساعت 15:15 به پناهگاه رسیدیم. نهار مختصری صرف کردیم و با سرعت کوله ها رو پیچیدیم و به راه افتادیم.
مه با سرعت خارق العاده ای بالا می اومد و گیرایی خاصی به فضای کوهستان می داد.

چهره های گشاده و شاد ساکنان دامنه های ساوالان به ما قوت قلب می داد و خستگی راه رو از تنمون دور می کرد.

حدود ساعت 8 ، بعد از سه ساعت کوهپیمایی، به شابیل رسیدیم. و بعد از حمام آبگرم به اردبیل برگشتیم.
بازدید از چند مکان زیبا و دیدنی درادامه ی سفر، لحظه های خوش و پرخاطره ای رو برامون رقم زد.
صبح دوشنبه ی آفتابی و خنک، کنار دریاچه ی نئور (واقع در جنوب اردبیل):

بعد از ظهر دوشنبه ، ساحل دریای خزر:

صبح سه شنبه، بازدید از قلعه رودخان (23 کیلومتری جنوب غربی فومن) ، در دل جنگل های انبوه و زیبای گیلان:

و نهایتن بازدید از روستای تاریخی ماسوله (بعد از ظهر سه شنبه):

و چهارشنبه 28 مرداد، خستگی راه و تحمل گرما و ... ساعت حدود 10 شب بود که به مرودشت رسیدیم.
و پایان صفحه ای دیگر از دفتر صعودهای بلند ما.

سرپرست برنامه : علی اکبر فلاحی
نفرات شرکت کننده در برنامه : خانم ها محبوبه شعبانی ، الهام صفایی ، حبیبه نجات و آقایان عزیز جوکار ، سجاد شعبانی ، احسان شیاری ، حامد صفایی ، محسن نصیری (مسئول تدارکات و امور فنی).

منت خدای را عزوجل، که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش، مزید نعمت.
یا حق

گزارش تصویری برنامه ی تنگ مروارید (سپیدان)

2009-08-20T08:57:00.000-07:00

گزارش تصویری صعود قله ی 3950 متری رنج

2009-08-20T08:32:00.000-07:00

گزارش صعود خط الرأس کامل دنا

2009-08-20T07:24:00.000-07:00

رشته کوه دنا به طول هوایی هشتاد کیلومتر در جنوب ایران قرار دارد. از شرق به استان فارس، از غرب استان چهارمحال بختیاری، از غرب به استان کهکیلویه و بویراحمد و از شمال به استان اصفهان محدود می شود.این رشته کوه مرتفع که به بام جنوب ایران معروف است، دارای 47 قله با ارتفاع بالای 4000 متر از سطح دریا است. بلندترین قله آن قاش مستان ( بیژن 3 ) به ارتفاع 4435 متر، بلندترین نقطه در رشته کوه زاگرس می باشد.این رشته کوه در موقعیت جغرافیایی 15/31 – 52/30 عرض شمالی و 36/51 – 09/9 طول شرقی قرار دارد.
صعود خط الرأس کامل دنا، برنامه ای بود که پس از صعود قلل مختلف رشته کوه و صعود خط الراس های شرقی و مرکزی بصورت جداگانه، در تقویم ورزشی گروه قرار گرفت.این برنامه در سال های 1381 و 1384 توسط گروه کوهیاران پارس و گروه آرش اجرا شده بود. مطالعه گزارش برنامه ی ایشان و راهنمایی های دیگر دوستان همنورد مخصوصن جناب آقای محمد حسین جلالی، رئیس هیأت کوهنوردی استان فارس، ما را در هر چه بهتر اجرا شدن برنامه یاری کرد.
این برنامه همزمان با مبعث حضرت رسول و به مناسبت پنجمین سالگرد تاسیس گروه اجرا گردید.

پنج شنبه 25/4/88
ساعت 00: 17 عصر از مرودشت با خودرو شخصی به سمت یاسوج و در ادامه به طرف روستای سیور به راه افتادیم. ساعت 30: 23 پس از طی حدود 350 کیلومتر جاده آسفالته به روستا رسیدیم و شب را در میان باغات سیب روستا سپری کردیم.

جمعه 26/4/88
ساعت 6 صبح، پس از گذراندن شبی آرام در حالیکه هنوز رفت و آمد اهالی روستا که از شب گذشته باغات خود را آبیاری می کردند ادامه داشت، بیدار شدیم و پس از چک کردن لوازم برای آخرین بار و تقسیم آن ها، ساعت 10: 7 حرکت خود را به یاری خدا با اراده ای قوی شروع کردیم. حرکت از میان باغات به سمت شرق شروع می شود. در قسمت جنوب، جاده ای خاکی جهت دسترسی به باغ ها احداث شده است که برای رسیدن به"تنگ ریزک" مسیر مناسبی است. با ادامه دادن جاده و خارج شدن از روستا، پس از رسیدن به دره ای که آثار رودی خشک شده در میان آن وجود دارد، می بایست از اولین دره ی سمت راست (دره ریزک) برای رسیدن به گردنه ریزک صعود را آغاز کنیم، دره ریزک دارای شیب بسیار تندی است که تا گردنه ای به همین نام ادامه می یابد و دو طرف آن را ریزال های پر شیب و دیواره های بزرگ احاطه کرده است.
در شرایط مناسب می بایست برای دسترسی به گردنه حدود 4 ساعت وقت صرف کرد. پس از رسیدن به گردنه ریزک، مسیر سمت چپ (شرق) را در پیش گرفتیم تا به گردنه اتابکی رسیدیم. طی این مسیر نیز یک ساعت به طول انجامید. بالای گردنه ی اتابکی در سال های پرباران، چشمه ی جوشانی وجود دارد که آب آن جاری می شود. ما ساعت 00: 14 با تحمل گرمای زیاد به بالای گردنه ی اتابکی رسیدیم. برای استراحت و خوردن ناهار تا ساعت 30: 15 بالای گردنه ماندیم. هوا بسیار گرم بود. تا ساعت 30 :19 شیب منتهی به خط الرأس را با تحمل گرمای هوا و تشنگی به دلیل نبودن هیچ گونه آبی در مسیر و آب شدن برف چال هایی که هر ساله در مسیر وجود داشت، به پایان رساندیم. در ارتفاع 4000 متری چادر را برپا کردیم و از برفچالی که در سمت غرب خط الرأس بود قدری آب آوردیم . شب را در حالی که پس از غروب آفتاب باد تندی شروع به وزیدن کرد و بر خلاف چند ساعت قبل هوای سردی را بر منطقه غالب کرد، سپری کردیم.

شنبه 27/4/88
ساعت 15: 7 بعد از جمع کردن چادر در حالیکه هنوز باد سردی می وزید از یال شمالی قله به سمت "کل قدویس" حرکت کردیم . یال منتهی به کل قدویس به صورت ریزالی است و خود قله سنگی است. ساعت 45: 7 بر فراز اولین قله با ارتفاع 4341 متر ایستادیم. قلل "کل شیدا "با ارتفاع 4327 و "کل بلبل" با ارتفاع 4319 که در فاصله ی کمی از کل قدویس قرار دارند را در ساعات 10: 8 و 25: 8 صعود کردیم و به سمت گردنه ی "لای نخود" سرازیر شدیم.
شیب بعد از قله ی کل بلبل به سمت گردنه، تند و ریزالی است و می بایست ارتفاع زیادی را برای رسیدن به گردنه کم کرد. ساعت 20: 9 به گردنه، رسیدیم و به سراغ برکه ای که قدری پایین تر از گردنه از ذوب شدن برفچال های جبهه ی شمالی قله ی "چال وهلی" تشکیل شده بود، رفتیم و از آن قدری آب برداشتیم. برای رسیدن به قله بهتر است هم ارتفاع با گردنه تیغه ها را تراورس کرد تا به تیغه ی منتهی به قله رسید و ازآن تیغه قله را صعود کرد. ساعت 30: 11 بعد از یک ساعت و نیم فاصله گرفتن از گردنه بر فراز قله ی 4161 متری "چال وهلی" ایستادیم و عکس یادگاری گرفتیم. بعد از تیغه های قله ی چال وهلی، "کاسه خرسان بزرگ" با تیغه های با ارتفاعات بالای 4000 متر خود نمایی می کند، که برای ادامه مسیر می بایست صعود شوند. البته به دلیل فراز و نشیب های متعدد وقت زیادی را باید صرف گذر کردن از آنها نمود و به همین دلیل صعود آن ها مدنظر ما نبود. بالأخره ساعت 20 : 14 به انتهای تیغه ها رسیدیم. تا ساعت 05: 15 نهار خورده واستراحت کردیم، سپس مسیر صعود قله "آب سپاه" را که شیب ممتدی است و به خود قله منتهی می شود، در پیش گرفتیم. ساعت 35: 15 بر فراز قله ی 4110 متری آب سپاه ایستادیم و پس از 5 دقیقه گرفتن عکس یادگاری به سمت قله ی " ایستگاه" حرکت کردیم ساعت 00: 16 به قله ی 4085 متری ایستگاه رسیدیم پس از آن به سمت دشتی که در سمت شرق قله ی "قلات بزی" بود حرکت کردیم. کوله ها را گذاشته و با برداشتن لوازم ضروری ساعت 40 : 17 از یال شرقی قله که برفچال کوچکی نیز در پائین آن بود به سمت قله حرکت کردیم. قسمت ابتدایی مسیر نیاز به درگیری مختصری با سنگ دارد و در ادامه، یال سنگی پر شیبی است که به قله منتهی می شود. پس از 50 دقیقه ساعت 30 : 18 به قله ی 4210 متری قلات بزی رسیدیم. فرود تا کنار کوله پشتی ها حدود 20 دقیقه به طول انجامید. تصمیم گرفتیم شب را به دلیل کم بودن وقت و روشنایی و نشناختن مسیر پیش رو، بالای دره ی "فردای قیامت" سپری کنیم. با تهیه آب از برفچال زیر قله و برپایی چادر شبی آرام را سپری کردیم.

یکشنبه 28/4/88
ساعت 20: 7 بعد از جمع کردن چادر شیب بسیار تند دره را در پیش گرفتیم ساعت 30 : 8 به پایین دره رسیدیم و پس از برداشتن آب از چشمه ی "ایپر آب" راه گردنه ی غربی پوتک را در پیش گرفتیم. ساعت 45: 10 در حالیکه انرژی زیادی صرف کرده بودیم به بالای گردنه رسیدیم در اینجا با چند شکارچی برخورد کرده و مورد اذیت و آزار آنان قرار گرفتیم. بعد از حدود 45 دقیقه اتلاف وقت، مسیر قله ی "لوکوره" را در پیش گرفتیم. ساعت 15: 12 قله ی لوکوره را به ارتفاع 4265 متر جهت ادامه مسیر ترک کردیم. از بالای گردنه ی غربی پوتک می توان به راحتی برخی از قله های خط الرأس مرکزی را دید که شاخص ترین آن ها "مورگل" است.
پس از صعود لوکوره با حرکت بر روی خط الرأس و گذراندن فراز و نشیب های متعدد، قله ی "کل گردل" را با ارتفاع 4230 متر صعود کردیم و قله ی " تل گردل" نیز با ارتفاع 4265 متر در ساعت 45: 14 صعود شد و پس از آن هم در ساعت 30: 15 قله ی 4230 متری "پازنک" از جبهه ی غربی آن در حالیکه دارای دیواره های کوتاه ریزشی است، صعود شد و پس از 15 دقیقه بر فراز گردنه ی پازنک - مابین قله ی پازنک و مورگل - بودیم. پس از استراحتی کوتاه وخوردن ناهار، ساعت 50 : 16 پس از 30 دقیقه صعود از کرده ی سنگی قله ی 4425 متری " مورگل" ، بر فراز قله ایستادیم و با برگشت از همان مسیر، ساعت 35 : 17 کوله پشتی ها را برداشته از گردنه ی پازنک به سمت گردنه ی "قاش مستان" (فرودگاه) حرکت کردیم. ساعت 20 : 18 به محلی که در برنامه ی قبل قدری غذا و ملزومات برای ادامه مسیر گذاشته بودیم، رسیدیم و با برداشتن آن ها و قدری پیشروی در نزدیکی مسیر صعود قله ی "قاش مستان" محلی را برای برپایی کمپ انتخاب کردیم و از ساعت 00: 19 به مدت 35 دقیقه از جهت غرب قله مسیر ریزالی را طی نموده، ساعت 35 : 19 بر فراز قله ی 4435 متری قاش مستان خداوند را شکرگزاردیم. ساعت 10 : 20 به محل کمپ رسیدیم، چادر را برپا کرده و شبی آرام را سپری نمودیم.

دوشنبه 29/4/88
پس ازجمع کردن چادروپیچیدن کوله هاساعت 45 : 6 به قصد صعود قله ی "بن رود" از سمت جنوب قله ی قاش مستان در جهت شرق قدم در راه گذاشتیم. مسیر صعود بن رود، یال سنگی پرشیبی است که از غرب به قله منتهی می شود. ساعت 15 : 7 بر فراز قله ی 4330 متری بن رود بودیم و دوباره از سمت شرق قله که باز هم یالی سنگی است، به "گردنه ی کیخسرو" منتهی می شود به پایین سرازیر شدیم. ساعت 45: 7 در محل گردنه ی کیخسرو بودیم. سمت شرق گردنه، قله ی " قزل قله" خودنمایی می کند. مسیر صعود آن از سمت غرب قله و جنوب گردنه است که مسیری کاملن ریزشی می باشد و می بایست از تکنیک های سنگ نوردی برای صعود آن استفاده کرد. پس از صرف صبحانه و تهیه آب از بالای گردنه، برای صعود این قله کوله ها را در ابتدای مسیر گذاشتیم و پس از 50 دقیقه درگیری با سنگ، ساعت 15 : 9 در حالیکه انرژی زیادی صرف کرده بودیم بر فراز قله ی 4378 متری قزل قله یکدیگر را در آغوش گرفتیم و پس از 15 دقیقه استراحت و گرفتن چند عکس یادگاری ، ساعت 30 : 9 به سمت گردنه حرکت کردیم و پس از 45 دقیقه فرود از همان مسیر، ساعت 15 : 10 به کنار کوله پشتی ها رسیدیم. ادامه ی مسیر تراورس قله ی "سه قپ آسمانی"( بیژن 2)، از سمت غرب آن است. پس از برداشتن قدری آب از چشمه جوشان خرسی و استراحتی مختصر، ساعت 40: 11 در پایین قله کوله ها را گذاشته و از دامنه ی ریزالی قله اقدام به صعود کردیم. ساعت 40 : 12 پس از 40 دقیقه تلاش خود را بر فراز قله ی 4300 متری سه قپ آسمانی رساندیم. پس از بازگشت و برداشتن کوله ها در مسیر "قله ماش" (بیژن 1) ساعت 20 : 13 از فراز قله ی 4215 متری "کپیری" گذشتیم و ساعت 10: 14 پس از خوردن ناهاری مختصر مسیر ریزال قله ی ماش را در پیش گرفتیم و پس از 25 دقیقه، ساعت 35 :14 خود را بر فراز قله ی 4340 متری ماش دیدیم. پس از مراجعت به کنار کوله ها مسیر را به سمت شرق در پیش گرفتیم. ساعت 50 :15 قلل "کرسمی غربی و شرقی" که با فاصله کمی از یکدیگر قرار دارند صعود کردیم و ساعت 00: 16 بر فراز قله ی 4260 متری "حرا" ایستادیم. پس از آن مسیر را به سمت قله ی "حوض دال" در پیش گرفتیم. باد ملایمی که از صبح شروع به وزیدن کرده بود همچنان ادامه داشت و تحمل گرما را برایمان آسان تر می کرد. غباری که از روز قبل از سمت غرب وارد منطقه شده بود همچنان به پیش می آمد و امکان دیدن و شناختن قله های غربی را از ما سلب کرده بود . سر انجام پس از صعود شیب ریزالی قله ساعت 50 : 16 قله ی 4359 متری حوض دال صعود شد و بدون از دست دادن زمان به سمت قله ی "سی چانی" حرکت کردیم . مسیر به سمت شرق ادامه می یابد و پس از فرود از قله ی حوض دال و صعود یک قله ی بی نام در مسیر، ساعت 10 :18 بر فراز قله ی 4195 متری سی چانی بودیم و پس از آن به سمت قله ی "برد آتش" که در سمت شمال سی چانی واقع است حرکت کردیم. پس از گذشتن از مسیر پیش رو که دارای فراز و نشیب پر شیبی است، ساعت 50: 19 بر فراز قله ی 4090 متری بردآتش گام نهادیم. هوا در حال تاریک شدن بود و ما برای فرود تیغه ی برد آتش را انتخاب کردیم. ساعت 45: 20 در حالی که هوا کاملن تاریک شده بود، در میانه های مسیر با وجود باد تندی که می وزید، به سختی چادر را برپا کردیم و شب را سپری کردیم.

سه شنبه 30/4/88
ساعت 00: 7 پس از جمع کردن کمپ، ادامه ی مسیر پر شیب تیغه ی بردآتش را به سمت "گردنه بیژن" در پیش گرفتیم. ساعت 45: 8 به محل گردنه بیژن رسیدیم.گردنه بیژن با ارتفاع 3200 متر محل تلاقی خط الرأس مرکزی و شرقی می باشد. با عبور از گردنه، پای در مسیر صعود قلل خط الرأس شرقی گذاشتیم. در کنار آبی که از ذوب شدن برف چال های "یال شتر ریز" حاصل شده است، استراحتی کردیم و اندکی تن خود را با آب شستیم. وجود گله های گوسفند عشایر منطقه در دامنه ی یال زنده تر بودن این منطقه را به دلیل وجود اندکی آب به رخ دیگر مناطق می کشد. پس از 2 ساعت استراحت رأس ساعت 00: 11 حرکت خود را به سمت "کاسه ی برف کرمو" آغاز کردیم. با صعود شیب تند مسیر ساعت 20: 13 بر فراز قله ی 4111 متری "برف کرمو" بودیم و پس از آن یال سنگی قله را به سمت قله ی "نمک" در پیش گرفتیم. ساعت 40: 14 قله ی 4061 متری نمک را صعود کردیم و پس از خوردن قدری تنقلات که نهار آن روزمان بود، شیب جنوبی قله را برای رسیدن به گردنه در پیش گرفتیم. پس از صعود یک قله ی فرعی به ابتدای مسیر صعود قله ی "کل خرمن" رسیدیم. ساعت 40: 17 پس از 25 دقیقه صعود از شیب قله، خود را به قله ی 4180 متری کل خرمن رساندیم.پس از گرفتن چند عکس یادگاری همان مسیر صعود را جهت بازگشت در پیش گرفتیم. ساعت 05: 18 پس از برداشتن کوله ها، به سمت "گردنه ی نول" حرکت کردیم. مسیر فرود، از کنار تیغه های سمت جنوبی یال است که با شیب تند به گردنه منتهی می شود. ساعت 50: 18 به محل گردنه رسیدیم. به دلیل نبودن آب در کل مسیر پس از رسیدن به گردنه، یکی از ما برای آوردن آب از دره ی شرقی گردنه سرازیر شد به دره نول رفت. چادرمان را در بالای گردنه برپا کردیم و شب را در حالی که آب کافی داشتیم، با خوردن غذای مفصل و تجدید قوا سپری کردیم.

چهارشنبه 31/4/88
صبح پس از صرف صبحانه و جمع کردن کمپ ساعت 20: 7 مسیر سمت غرب تیغه های منتهی به قله ی "نول شمالی" را در پیش گرفتیم و پس از تراورس قله نول شمالی، از سمت غرب آن و رسیدن به گردنه ی مابین نول شمالی و جنوبی، جبهه ی جنوبی قله را برای صعود انتخاب کردیم. ساعت 00: 10 بر فراز قله ی 4135 متری نول شمالی بودیم و پس از آن به سمت نول جنوبی به راه افتادیم. ساعت 40: 10 بر فراز قله ی 4108 متری "نول جنوبی" ایستادیم و پس از آن، مسیر شرق را جهت رسیدن به قله ی "قاش سرخ" در پیش گرفتیم. از گردنه ی مابین نول جنوبی و قاش سرخ گذشتیم و از سمت غرب، قله ی زیبای 4108 متری قاش سرخ را که دارای دیواره های بلندی در سمت جنوب آن است صعود کردیم. پس از فرود از قله در محل "گردنه ی قاش سرخ" استراحتی کوتاه کردیم و نهار اندکی خوردیم. ساعت 35: 13 مسیر پر شیب و ریزشی تاپو را در پیش گرفتیم و ساعت 25: 14 بر فراز قله ی 4090 متری تاپو ایستادیم. از آنجا دیگر دوستانمان را که برای صعود قله ی "پازن پیر" آمده بودند می دیدیم. پس از تماس تلفنی با آن ها، از سمت شرق قله، مسیر را به سمت "کاسه ی رمبسه" در پیش گرفتیم. ساعت 50: 15 پس از گذاشتن کوله ها در ابتدای مسیر صعود قله ی "رمبسه"، به سمت قله حرکت کردیم. ساعت 05: 16 پس از صعود از شیب ریزالی ابتدای مسیر و یال سنگی منتهی به قله بر فراز قله ی ِ4170 متری رمبسه ایستادیم. پس از بازگشت دوباره، ساعت 30: 16 کوله ها را برداشته و راهی پازن پیر شدیم. بعد از برداشتن قدری آب از یخچال پایین پازن پیر -که دارای آب جاری بود - و صعود شیب بسیار تند و ریزالی قله، ساعت 50: 17 بر فراز قله ی 4302 متری پازن پیر، آخرین قله ی خط الرأس سجده ی شکر بجای آوردیم و یکدیگر را در آغوش کشیدیم. ساعت 25: 18 به همراه یکی از دوستان که منتظر ما مانده بود راهی دره گرگی شدیم و از آنجا به سمت کمپ آن ها که در محل گردنه ی "خطیر سوخته" بود سرازیر شدیم. ساعت 23:50 به محل گردنه رسیدیم.

پنجشنبه 1/5/88
ساعت 30: 9 پس از خوردن صبحانه مسیر را از "دشت مارپیت" و از آنجا به سمت منطقه آبنهر در پیش گرفتیم. آخرین ساعات برنامه با وجود خستگی فراوان سپری شد و سرانجام ساعت 30: 12 به کنار جاده آسفالته در منطقه آبنهر رسیدیم.
به یاری او که جز او یاری رسانی نیست.

نفرات شرکت کننده در برنامه :
- علی اکبر فلاحی
- محمدامین صلاحی

داستان کوتاه

2009-08-08T07:51:00.000-07:00

این فقط یک داستان کوتاه نیست. خاطره ی تلخی است که در صعود خط الرأس دنا برای ما رخ داد:
عصر روز دوم صعود ، گردنه ی غربی پوتک ، قبل از صعود قله ی قلات بزی:
-امین! اونجا رو ببین! به نظرت اون ها کی ان؟!
-چی بگم؟ حتمن اون ها هم مثل ما زده به سرشون تو این گرما!
حضور کوهنوردهای دیگه غیر از خودمون توی مسیر ، حس خوبی بهمون می داد. قلات بزی قله ی هفتمی بود که اونروز صعود می کردیم. ساعت 19:30 روی قله بودیم. امکان صعود دیگه ای نبود. کم کم هوا تاریک می شد. ما هم کنار برفچالی زیر قله چادر زدیم و شب خنک و خوبی رو گذروندیم. تمام فکر و ذکرمون فرود و صعود تنگ پرشیب پوتک بود.
نفهمیدم چطور صبح شد. وقتی چشم هام رو بازکردم ، ساعت 6 صبح بود. یه صبح پر انرژی و شاد. زمین و زمان مال ما بود ، اما ...
صدای شلیک تیر! تلاقی نگاه های ما! حتمن امین هم مثل من آرزو کرد که کاش خطا رفته باشه!
آدم های دیروزی شکارچی بودن. حضور شکارچی ها اونجا برامون عجیب بود. آخه مثلن اون منطقه قرق بود!
حالم گرفته شد. حس بدی بهم دست داد. صعود شیب تند تنگ پوتک برام سخت تر شده بود. به گردنه ی لوکوره رسیدیم. از دور دو نفر به سمت ما اومدن. نگران بودم.
لباس های خونی ، صورت پوشیده ، چاقو به دست ، از ما آب خواستن. آب تعارف کردیم.
-از کجا اومدین؟
-از مرودشت
-اینجا چی می خواین؟!
-کوهنوردیم. برای صعود چند تا از قله های دنا اومدیم.
-تو منطقه ی ما؟! مگه کوه های اطراف خودتون رو ازتون گرفتن؟! اینجا قرقه!
کلامشون کم کم بوی تهدید و توهین می گرفت. انگار طلب کار ما بودن. انگار قواله ی کوه های دنا رو از اجدادشون به ارث برده بودن. یکی شون تندتر و بی ادبانه تر حرف می زد. حتا فحش می داد. نمی شد باهاشون در افتاد. سعی می کردیم با نرمی جواب بدیم ، اما زبون نرم و مؤدبانه براشون نامفهوم بود.
-اینا چیه همراهتون؟! این چه وضع کوه اومدنه؟ بلد نیستین کوه بیاین ، نیاین. کوه که بچه بازی نیست! باز کنین این کوله ها رو ببینم!
حس تلخی داشتم. هر کلمه ای که از دهنش بیرون می اومد ، انگار یه پتک می کوبید تو سرم! وحشتناک بود. تا حالا چنین تجربه ای نداشتم.

با تهدید چاقو و فحش و کتک ، شروع کردن به وارسی کوله ها. اول کوله ی من. هر وسیله ای رو که بیرون می آوردم ، می گرفت ، کلی حرف مفت می زد و کنارش می ذاشت. تو همین گیرودار دو نفر دیگه هم به تعدادشون اضافه شد. قدرت تفکر رو از دست داده بودم. حس می کردم هر کاری ازشون بر می آد. ترسیده بودم و هاج و واج نگاهشون می کردم. امین هم دست کمی از من نداشت. به بی سیم و موبایلم گیر داد. فکر می کردن ما محیط بانیم. هر چی می گفتیم ما کوهنوردیم و مزاحمتی براتون نداریم ، به خرجشون نمی رفت.
لحظه های بدی بود. تو محیط مقدس کوهستان ، جایی که بهترین ها و بلندترین ها ، زیباترین ها و پرمهرترین ها نهفته است ، خشونت و پرخاشگری و بی حرمتی چه معنی می داد؟! اون ها کی بودن؟! از ما چی می خواستن؟!
ما اطاعت می کردیم. چاره ای جز اطاعت نداشتیم.
سه نفرشون نرم تر بودن. وساطت اون ها باعث شد با لوازم حیاتی ما کاری نداشته باشن. مثلن از خیر کفش هامون بگذرن ، موبایل ایرانسل من و بی سیمی رو که شارژش تموم شده بود ازمون نگیرن ، کوله ی امین رو نگردن و فقط به این تهدید اکتفا کنن که :
-زودتر دارو بساطتون رو جمع کنین ، راهتون رو بکشین برین! اگه یه کدومتون حتا سرش رو برگردونه شلیک می کنم! یالله!
لوکوره ، کل گردل ، خط الرأس مرکزی ، بعد هم خط الرأس شرقی. قله های سربه آسمون کشیده ، کوه ، خدا ، آسمون ...
حیات وحش ...
بز کوهی ، پازن ، کل ، خرس ...
این موجود دوپا چه راحت حق حیات رو از جاندارهای دیگه سلب می کنه!
به واسطه ی یکی از کوهنوردهای آشنای خفر موفق شدیم قبل از غروب اون روز با محیط بانی تماس بگیریم. اما ...
مگه کم می خونیم گوشه و کنار نشریه ها که: «محیط بانی با شکارچی ها درگیر شد.» ، که: « محیط بانی کشته شد. »
« به بز کوهی زیبایی در خط الرأس غربی دنا شلیک شد.»
« تیر خطا نرفت!»
« راست به گردن بز کوهی زیبا اصابت کرد!»
« بز کوهی زیبا کشته شد!»
« یکی دیگر از بازمانده های اندک این حیوان زیبا درگذشت!»
« نسل بزهای کوهی زیبا منقرض شد!»
و بز کوهی حیوانی بود که در دل قانون بی ثبات انسان ها مدفون شد!
سرپرست برنامه علی اکبر فلاحی

با همراهی محمدامین صلاحی

(به قلم الهام صفایی)

گزارش برنامه ی صعود قله ی 4302 متری پازن پیر

2009-08-01T07:30:00.000-07:00

ساعت 6 صبح روز سه شنبه 31 تیرماه ، چهار نفر از اعضای تیم به سرپرستی حامد صفایی از شیراز حرکت کردیم و از جاده ی اردکان، کمهر و کاکان خود را به منطقه ی آبنهر رساندیم .
آبنهر نام چشمه ای است که در 17 کیلومتری قبل از یاسوج واقع شده و منطقه ی اطراف آن نیز به همین نام شناخته می شود.
در ابتدای مسیر کوهپیمایی ، چشمه ی آبنهر در شرق ماست و سازه ای شبیه گاوداری نیز جنب آن واقع شده . در غرب ما نیز یک پرورش ماهی کوچک قرار دارد. و در جنوب جاده درخت های تنومند و پرسایه ی فراوانی به چشم می خورد. مسیر ما رو به شمال است. ساعت 8:30 از میان انبوهی از سروهای کوهی عبور می کنیم و پس از 20 دقیقه به چشمه ی کوچکی که اندکی مزه ی تلخی برف دارد ، می رسیم. مسیر به دو شاخه تقسیم می شود که مسیر صعود ما بالای سرچشمه است و مسیر دیگر مربوط به عشایر است. تعدادی درخت شن در منطقه خودنمایی می کنند.
پاکوب تا بالای شیب پیش رو ادامه می یابد و پس از آن سرازیر می شود و به کف می رسد ، اندکی به غرب متمایل می شود و پس از گذر از رودی فصلی که فاقد آب است دوباره رو به شمال می رود.
ساعت حدود 11 به چمنزاری کوچک و زیبا در جوار چشمه ای کم آب رسیدیم. دقیقن رو به شمال یک ارتفاع نسبتن بلند به چشم می خورد که در دو سمت آن دو دره وجود دارد . مسیر صعود ما از دره ی سمت چپ می گذرد ، با شیبی نسبتن ملایم و طولانی .
پس از طی این قسمت از مسیر در زیر آفتاب سوزان ، 10 دقیقه قبل از ساعت 2 به دشت مارپیت رسیدیم . دشتی وسیع و مسطح با نهری کوچک و مارپیچ بدون آب و منظره ای منحصر به فرد و دیدنی. در شمال این دشت ، هیبت با شکوه پازن پیر گیرایی منطقه را دوچندان کرده . انگیزه ی صعود در ما قوت می گیرد. به راستی که پازن پیر با هیبت ترین و به قول بچه ها مردترین قله ی خط الرأس شرقی یا حتا کل دناست.

درهمان جا موفق به تماس با تیم دنا شدیم و وعده ی دیدارمان را بر فراز پازن پیر گذاشتیم. پس از اتمام دشت مارپیت و گذر از چند یال به بالای گردنه ی خطیر سوخته رسیدیم. نمای برخی قلل خط الرأس شرقی و مرکزی از آنجا در معرض دیدمان بود. از آنجا مسیر به سمت چشمه کاسه با پاکوبی مارپیچ و منظم ، کاهش ارتفاع می دهد.
باد تندی می وزید. ساعت 15:20 بود که به چشمه کاسه رسیدیم و پس از نوشیدن آبی گوارا و خنک و صرف یک نهار سرد به بررسی مسیر روز بعد که روز صعود بود پرداختیم. وزش باد مانع برپا کردن چادرها بود. با نزدیک شدن غروب کم کم از شدت باد کاسته شد و موفق به برپا کردن چادرها و تدارک شام شدیم.
صبح روز چهارشنبه ساعت 5:30 راهی قله شدیم. مسیر ازیک یال سنگی که روبروی گردنه ی خطیر سوخته در سمت شمال واقع است می گذرد. شیب مسیر زیاد و طولانی است. ساعت 8:30 پس از گذر از شیب اندکی به غرب و پایین دست مسیر را دنبال کردیم. ساعت 8:50 تا 9:30 در سایه ی صخره ای صبحانه خوردیم و شیب پیش رو را دنبال کردیم. به دره ای رسیدیم که از شمال به جنوب کشیده می شد و از شمال به دشت گرگی کوچک منتهی می شد.
ساعت حدود 11 ما به دشت گرگی کوچک رسیدیم . ریزال و برفچال ها و یخچال های زیر قله از آنجا قابل مشاهده بود. در کف دره رودی جاری بود که با گرم تر شدن هوا مقدار آب آن افزایش می یافت. با ادامه ی مسیر کم کم به سمت راست متمایل می شدیم و حدود 12:20 به چشمه ای رسیدیم که تقریبن در وسط دشت گرگی و در دامنه ی سمت شمال آن واقع است. از آنجا نمای دشت گرگی بزرگ که مرتفع تر و وسیع تر بود و در مسیر صعود قرار نداشت ، قابل مشاهده بود.
به سمت پازن در مسیری ریزالی شیب رفته رفته تندتر و هوا گرم تر ، گام ها شمرده تر و تنفس دشوارتر می شد.
رأس ساعت 14 بر فراز پازن پا گذاشتیم و طعم شیرین صعود را با همه ی وجود احساس کردیم. تمام خط الرأس شرقی و مرکزی در غرب ما ، شهر یاسوج در جنوبمان ، پادنا و روستای نُقُل در شمال و دشت گرگی و منطقه ی کاکان در شرق ما به وضوح دیده می شد. هوا اندکی تار بود و آبی آسمان کمی کدر. اما زیبایی و گیرایی منطقه هنوز در اوج بود. با تیم دنا تماس گرفتیم. بر فراز قله ی قاشسرخ بودند. به سختی می توانستیم آنها را به صورت نقطه هایی سیاه بر فراز آن قله مشاهده کنیم.

به بازدید از منطقه ی اطراف قله پرداختیم. تیم دنا را ساعت 16:10 بر فراز رمبسه دیدیم . به ساعات غروب نزدیک می شدیم و به ناچار تنها من منتظر تیم دنا ماندم و باقی اعضای تیم راهی چشمه کاسه شدند.
تیم دنا ساعت 17:50 به یاری خدا در صحت و سلامت بر فراز پازن پیر که قله ی سی و سوم و آخر برنامه ی صعود خط الرأس کامل دنا بود، ایستاد. باصرف نهار(!)ی مختصر ساعت 18:25 از قله به سمت پایین سرازیر شدیم. هوا کمی سردتر و تاریک تر می شد . ستاره ها کم کم نمایان می شدند و در روزهای آخر ماه رجب ، اثری از مهتاب نبود.
مسیر سخت و ریزالی بود . شیب بسیار زیادی داشت و گاه از تیغه های سنگی می گذشت. اعضای تیم دنا حسابی خسته بودند. لحظات سختی بود، همراه با نگرانی.
با تراورس تیغه های سنگی و ریزال های پرشیب به بالای گردنه ی خطیر سوخته رسیدیم. ساعت هنوز 12 نبود . از رسیدن به بچه ها نا امید شدیم و تصمیم گرفتیم همانجا مکانی صاف و مناسب برای شب مانی پیدا کنیم. شام ما یک کمپوت آناناس ، مقداری مغز بادام و کمی نان بود.
هنوز مشغول صرف شام بودیم که نوری به ما نزدیک می شد. صدای سرپرست تیم پازن را شنیدیم که موقع فرود نور چراغ هایمان را دیده بود و به دنبالمان آمده بود. کوله ها را برداشتیم و به مکان کمپ رفتیم. باد ملایمی می وزید. شب خنکی را به صبح رساندیم و روز بعد ، پنج شنبه 1 مرداد مسیر بازگشت را به سمت آبنهر در پیش گرفتیم و پس از ساعت کوهپیمایی به انتهای مسیر رسیدیم.
و من یتوکل علی الله فهو حسبه
به قلم محسن نصیری

گزارش برنامه ی تنگ خرم ناز

2009-08-01T07:23:00.000-07:00

یک تیم 11 نفره صبح جمعه 26 تیرماه 88 ساعت 5 از مرودشت راهی جاده ی یاسوج شدیم. با طی کردن قسمتی از مسیر شیراز- یاسوج ، پس از ورود به حوزه ی استحفاظی استان کهکیلویه و بویراحمد ، از جایی که یک پاستگاه قرار داشت وارد جاده ی قدیم یاسوج شدیم. پس از طی حدود 5 کیلومتر و گذر از روستای اسلام آباد به ابتدای دره ی ورودی تنگ خرم ناز رسیدیم.
پس از صرف صبحانه ساعت 9 به سمت غرب حرکت کرده و وارد دره ی خرم ناز شدیم و مسیر را از میان باغ های انبوه مجاور رودی که آن هم راهی غرب است دنبال کردیم. پاکوب در جنوب (سمت چپ) رود بود. شیب مسیر ملایم و هوا گرم بود. با وجود خشکسالی های اخیر ، کاهش چشمگیری در میزان آب جاری رود نسبت به سال های گذشته دیده نمی شد. چندی بعد به قسمتی از راه رسیدیم که پوشیده از بوته های خار فراوان و خشک بود. تنها راه گذر ، پاکوبی باریک و طویل در دل این دشت کوچک پرخار بود.
پس از حدود 3 ساعت کوهپیمایی به جایی رسیدیم که یا باید از عرض رودخانه عبور می کردیم یا از شیب تند پیش رو می گذشتیم. تصمیم به عبور از رود گرفتیم. لحظات شیرینی را هنگام عبور از آب پشت سر گذاشتیم ، همراه با شنا و آب بازی.
ساعت 11:30 دوباره کفش ها را به پا کردیم و در اولین پیچ مسیر ، چشمه ای کوچک و زیبا را در کنار درختچه های انبوه تمشک پشت سر گذاشتیم و حدود ساعت 13 در جایی که شاخه ای دیگر به آب رود اضافه می شد نهار خوردیم و استراحت کردیم.
ساعت 15 از همان مسیر برگشتیم و ساعت 17:45 به مینی بوس خود رسیدیم.
و همچنان جاذبه های زیبای منطقه را در ذهن مرور می کردیم : رنگ آبی خیره کننده ی آب زلال رود ، ماهی های ریز ودرشت ، آبشارهای کوچک موجود در مسیر شاخه های فرعی که به رود می پیوست ، جنگل های انبوه بلوط ، و آن دشت پرخار شگفت انگیز و ...
خدایا! ترا سپاس
به قلم سرپرست برنامه محسن نصیری

پيام تبريك

2009-07-23T04:04:00.000-07:00

تو بلندتری يا كوه؟!
تو بزرگ تری يا كوه؟!
تو استوارتری يا كوه؟!
ای انسان!
تو در كوه معنا می يابی يا كوه در تو؟!

همنوردایِ مهر!
تيم دنا : علی اكبر فلاحی ، محمدامين صلاحی
تيم پازن پير : حامد صفايی ، محسن نصيری ، محمدنبی زارع و هادی اسلامی
برای ديدنتون سرمون رو بالا می گيريم و صعودهای پرافتخارتون رو تبريك می گيم.
مهرتان افزون‌ ، گام هايتان استوار

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-21T12:14:00.000-07:00

«ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم
موجيم كه آسودگی ما عدم ماست»
ديروز ، دوشنبه ، 29 تيرماه ، اعضای تيم موفق به صعود 12 قله ی بلند خط الرأس مركزی دنا شدن :
ساعت 9:15 قزل قله به ارتفاع 4378 متر
ساعت 12:20قله ی بيژن 2 به ارتفاع 4350
ساعت 13:20 قله ی كپيری به ارتفاع 4215
ساعت 14:10 قله ی بيژن 1 به ارتفاع 4340
ساعت 15:35 قله ی كرسمی غربی به ارتفاع 4245
ساعت 15:50 قله ی كرسمی شرقی به ارتفاع 4250
ساعت 16 قله ی حرّا به ارتفاع 4260
ساعت 16:50 قله ی حوض دال به ارتفاع 4359
ساعت 17:15 قله ی بينام
ساعت 18:10 قله ی سيچانی به ارتفاع 4195
ساعت 19:50 قله ی بردآتش به ارتفاع 4090
بلند بمانيد و استوار
امروزم به دليل عدم دسترسی به هر دو تيم از گزارش صعودهاشون بی خبريم. باهامون همراه باشيد تا به اميد خدا بعد از اولين تماس شما رو در جريان احوال هر دو تيم قرار بديم.
يا حق

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-20T13:18:00.000-07:00

سلام با تبريك بعثت حضرت محمد (ص) بايد عرض كنم كه امشب متأسفانه خبری از گزارش دقيق صعودهای تيم نداريم . همين قدر می دونيم كه به ياری خدا در صحت و سلامت به سر می برن.
صبح فردا چهار نفر ديگه از اعضای گروه به قصد صعود پازن پير ، بلندترين قله ی خط الرأس شرقی ، از آبنهر راهی منطقه ی دنا می شن و ان شاءالله طی روزهای آينده به تيم اصلی می پيوندن.
به ياری خدا شما رو در جريان وضعيت هر دو تيم قرار خواهيم داد. يا حق

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-19T12:30:00.000-07:00

«ای كوه تو فرياد من امروز شنيدی
درديست درين سينه كه همزاد جهان است»
فرياد در سكوت شما جاری است
و كوه سراسر پاسخ است...
همنوردای ما امروز، 28 تيرماه 88 ، 6 قله ی بلند ديگه ی دنا رو زير گام گذاشتن :
ساعت 12:15 ، قله ی لوكوره به ارتفاع 4265 متر
ساعت 12:30 قله ی كَل گِردَل به ارتفاع 4230 متر
ساعت 14:45 قله ی تُل گِردَل به ارتفاع 4265 متر
ساعت 15:50 قله ی پازنك به ارتفاع 4230 متر
ساعت 16:50 قله ی مورگُل به ارتفاع 4425 متر
ساعت 19:35 بلندترين قله ی دنا ، قاش مستان به ارتفاع 4435 متر
در ضمن اونا قبل از صعود قاش مستان حدود ساعت 18 غذاهايی رو كه تو برنامه ی مورگل بارگذاری كرده بودن پيدا كردن و شب خوب و خنكی رو تو گردنه ی قاش مستان سپری می كنن.
خدايا ! سلامتی دوستامون رو از تو می خوايم. ياريشون كن.

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-18T12:24:00.001-07:00

« ديدنتان را ديده بر بالا ،
بر بلند ، بايد ! »
همنوردای خوب ما امروز به ياری خدا موفق به صعود 7 تا از قله های بلند خط الرأس غربی دنا شدن :
ساعت 7:45 ، قله ی كل قدويس به ارتفاع 4341 متر
ساعت 8:10 ، قله ی كل شيدا به ارتفاع 4327 متر
ساعت 8:25 ، قله ی كل بلبل به ارتفاع 4319 متر
ساعت 11:30 ، قله ی چال وُهلی به ارتفاع 4162 متر
ساعت 15:35 ، قله ی آب سپاه به ارتفاع 4110 متر
ساعت 16:05 ، قله ی ايستگاه به ارتفاع 4085 متر
ساعت 19:30 ، قله ی قلات بزی به ارتفاع 4210 متر
حالا هم بعد از قلات بزی بالای گردنه ی فردای قيامت شب پر ستاره و سردی رو سپری می كنن.
و من الله التوفيق

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-17T12:03:00.000-07:00

طبق آخرين خبری كه از دوستامون داريم اونها بامداد امروز، 26 تيرماه ، ساعت 30 دقيقه ی صبح بعد از طی 350 كيلومتر (از مرودشت) به سيور رسيدن و 7:10 از سيور پا به دامنه ی دنا گذاشتن. زير آفتاب داغ تيرماه از گردنه های ريزك و اتابكی می گذرن و به ياری خدا ساعت 19:30 بر فراز خط الرأس غربی می ايستن. و حالا هم در ارتفاع چهار هزاری شب سردی رو سپری می كنن.
خدايا! دوستامون رو به تو می سپريم. هواشونو داشته باش.

در ضمن امروز 11 نفر ديگه از اعضا برای آمادگی برنامه ی پازن پير به برنامه ی كوهپيمايی خرم ناز رفتن.

يا حق

گزارش به روز صعود خط الرأس كامل دنا

2009-07-16T22:49:00.000-07:00

دنا رشته كوهی به طول بيش از هفتاد كيلومتر بخش كوچكی از رشته كوه عظيم زاگرس می باشد كه در استان های كهكيلويه و بويراحمد ، اصفهان ، چهارمحال وبختياری و فارس قرار دارد. اين رشته كوه از سه خط الرأس شرقی ، مركزی و غربی تشكيل شده است كه با بيش از چهل قله ی بالای چهارهزارمتر بلندترين منطقه زاگرس را تشكيل داده و در اين ميان ، قله ی بيژن 3 (قاش مستان) با ارتفاع 4435 متر به عنوان بلندترين قله قد علم كرده و سر بر افراشته است.
تيمی از گروه ما ديروز ، 25 تير ماه 88 ، به ياری خدا جهت صعود خط الرأس كامل دنا در روستای سيور مستقر شدند و نهايت تلاشمون رو می كنيم تا گزارش به روز اين برنامه رو ارائه بديم.

باهامون همراه باشيد و برای سلامتی اعضای تيم صعود دعا كنيد.

داستان كوتاه

2009-07-15T21:45:00.000-07:00

نفسم بالا نمی اومد:
- تشنه ام! ترو خدا يه دقيقه وايسيد تا يه كم آب بخوريم.
يه نگاه سرپرستانه بهم انداخت و دو دقيقه استراحت داد. دو دقيقه! اونم ايستاده!
- آب كم بخوريد. مسير خشكه ، آب كم مياريد.
دلم می خواست بطری رو بذارم به سرم و يه نفس تا آخرش رو سر بكشم ولی حيف‌ ، انگار واسه آب خوردن هم بايد از جناب سرپرست اجازه می گرفتيم!
چه زود دو دقيقه تموم شد!
شيب مسير زياد بود. آفتاب داغ داغ ، راست روی مغز سرمون می تابيد. خيس عرق بودم. نفسم بالا نمی اومد. صدای ضربان قلبم رو به وضوح می شنيدم. پاهام ديگه جون نداشت:
- ديگه نمی تونم!
- نمی تونمی در كار نيست! بجنبيد! تا قله راهی نمونده!
قله رو می ديدم، هنوز دور بود ، خيلی دور. اما چقدر زيبا بود ، چقدر بلند، با شكوه! سرپرست راست می گفت ، راه زيادی نبود ، هرچند يك ساعت طول كشيد و اون يك ساعت خيلی سخت گذشت ولی چه زود رسيديم اون بالا! بالای بالا ، روی قله ، روی اوج. تمام منطقه زير پای ما بود. از ما بالاتر فقط خدا بود! فقط خدا!
پر از غرور بودم ، پر از هيجان ، پر از توان و پر از هر احساس خوبی كه ممكنه به يه نفر دست بده.
نه! به قلم در نمی آد! نمی شه نوشت! نمی شه گفت! بايد اون بالا ايستاد!
سرپرست كوله اش رو باز كرد. يه ظرف پلاستيكی بيرون آورد. حلوای خرمايی بود با گردو. دو نفری يه دونه! چقدر خوشمزه بود! با همه ی حلواهای دنيا فرق می كرد. انگار يه چاشنی ای توش بود كه تو هيچ حلوای ديگه ای نبود!
عجب كوله ای داشت اين سرپرست ما! مثل صندوقچه ی جادو می موند! هر چی كه نياز بود و اراده می كردی توش پيدا می شد. از خوردنی های مناسب زمان و مكان گرفته تا ابزار و وسايل و ... . تازه از كوله ی منم سبك تر و جمع و جورتر بود!
دوست نداشتم بر گرديم اما نيم ساعت زمانی كه سرپرست در نظر گرفته بود خيلی زود تموم شد.
مسير برگشت بوی «برگشتن» نمی داد. برگشتی در كار نبود. انگار بازم داشتيم می رفتيم!
- پايين اومدن چقدر خوبه! آدم می تونه تا اون پايين بدوئه. چرا انقدر آروم می ريد؟
- عجله اى نيست. تو مسير پايين اومدن بايد خيلی مراقب پاها بود.
هوا هنوز گرم بود. پاهام تير می كشيد. داغ كرده بودم. كشيدن بار سرم برای تنم سخت شده بود. دوست داشتم زود تر برسيم.
رسيديم! تو يه چشم به هم زدن لب جاده بوديم!
نه! كاش نرسيده بوديم! كاش باز هم می رفتيم!

به قلم الهام صفايی

گزارش برنامه ی صعود قله ی 4425 متری مورگل

2009-07-07T14:27:00.000-07:00

قله ی مورگل با ارتفاع 4425 متر دومين قله ی بلند دنا و رشته كوه زاگرس می باشد. اين قله ی زيبا و مرتفع واقع در مرز دو استان اصفهان و كهگيلويه است و مسير صعود آن كه با مسير صعود قله ی قاش مستان يكی است از روستای خفر (ارتفاع 2185 متر واقع در شهرستان سميرم) می گذرد.
مقصود ما علاوه بر صعود قله و بازديد از منطقه ، بار گذاری بر روی خط الراس جهت صعود كل خط الراس دنا در آينده ( اواخر تير ماه سال جاری) بود.
تيم دو نفره ی ما چهارشنبه سوم تيرماه ساعت 16:30 از مرودشت با وسيله ی شخصی از جاده ی آباده به سمت خفر به راه افتاد و ساعت 22:30 به خانه ی كوهنورد هيات كوهنوردی استان فارس در خفر رسيد و شب را آنجا سپری كرد.
صبح روز بعد ساعت 5:45 به سمت جنوب روستا كوچه باغ ها را پشت سر گذاشتيم و به جوی آبی كه از كوه سرازير می شد رسيديم. ابتدای مسير با مسير آب يكی بود. با گذر از شيب تند گُرده ماهی آفتاب كم كم نمايان می شد. 8:30 تا 9:45 صبحانه را در جانپناه قاش مستان صرف كرديم. تمام منطقه سبز و پوشيده از گياهان گوناگون بود. فضايی بسيار زيبا و دل انگيز كه جز در كوهستان نمی توان يافت.
از آنجا می شد بخشی از قلل سر به فلك كشيده ی خط الراس غربی و مركزی را مشاهده كرد.
ادامه ی مسير با جوی آب حاصل از يخچال قاش مستان همراه می شود. لباس ها را سبك كرديم و با شيب يخچال بالا می رفتيم . در سمت راستمان اهرام مورگل و در سمت چپ قله ی قبله نمايان بود. آب فراوان در دسترس بود و نيازی به حمل آب نداشتيم.
ساعت 14:45 به گردنه رسيديم و كمی پايين تر در قسمت جنوب گردنه چادرها را بر پا كرديم. پس از صرف اندكی غذا ساعت 15:30 به سمت غرب گردنه رو به سوی خط الراس حركت كرديم. مسيرمان سنگ ريزه ای و بعضی جاها پوشيده از برف بود. از زير ديواره های مورگل گذشتيم و شيب تند مابين قله ی پازنك و مورگل را رد كرديم. ساعت 16:30 به گرده ی مورگل رسيديم و بعد از كمی استراحت مسير سنگی زير قله را كه نيازی به ابزار نداشت پشت سر گذاشتيم. و ساعت 17:5 بر فراز قله ی مورگل تمام منطقه را زير پا داشتيم. قاش مستان در شرق ما قد علم كرده بود و بلندی خود را به رخ ديگر قله ها می كشيد. 15 دقيقه بعد از همان مسير صعود به محل چادرها بازگشتيم. ساعت 18:20 به چادرها رسيده و چای و شام را در هوايی نسبتن سرد و نيمه ابری خورديم و خيلی زود از خستگی و سرما به كيسه خوابمان پناه برديم. نيمه های شب با صدای تگرگی غير منتظره و هيجان انگيز بيدار شديم. بی نظير بود!
ساعت 6 صبح خوراكی هايی را كه برای بارگذاری جهت صعود آينده در نظر گرفته بوديم داخل نايلون پيچيديم و در مكان مناسبی جاسازی كرديم.
ساعت 7:40 از گردنه به سمت جانپناه سرازير شديم. مسير روی يخچال را با سرعت بيشتری طی می كرديم. در راه با گروهی كه از بروجرد آمده بودند روبرو شديم.
ساعت 10:10 به جانپناه و ساعت 12:30 به خانه ی كوهنورد خفر رسيديم و برگی ديگر از دفتر بلند عمر كوهنوردی گروهمان به ياری خدا ورق خورد.
يا حق

به سرپرستی محمدامين صلاحی و با همراهی علی اكبر فلاحی

اينم گزارش تصويری:

تقویم ورزشی سه ماهه دوم سال 1388

2009-07-07T13:42:00.000-07:00

به نام خدايی كه كوه آفريد
گروه کوهنوردی مهر
تقویم ورزشی سه ماهه دوم سال 1388

لازمه شرکت در برنامه های گروه، عضویت و داشتن کارت بیمه ورزشی است.
شرکت در هر یک از برنامه های چند روزه مستلزم شرکت در برنامه آمادگی می باشد.
برنامه های تمرينی گروه در تابستان 88 :
تمرین دوچرخه سواری روزهای زوج ساعت 5 صبح
تمرین سنگنوردی روزهای فرد ساعت 17

پيام تسليت

2009-07-06T09:30:00.000-07:00

همنورد عزيز

خانم محبوبه شعبانی!

در گذشت ناگهانی مادرتون رو تسليت می گيم.

ما رو تو غم خودتون شريك بدونيد.

اشتباهات را تکرار نکنیم

2009-07-03T11:52:00.000-07:00

از جمله کارهایی که بعد از اجرای یک برنامه کوهنوردی - حتا برنامه های سبک نیم روزه - باید انجام شود چک کردن لوازمی است که در آن برنامه مورد استفاده قرار گرفته است. حتمن به یاد داشته باشیم که پس از بازگشت از هر برنامه، لوازم و تجهیزات را به حال خود رها نکنیم تا دوباره در برنامه بعد آنها را درون کوله پشتی ریخته و به همراه خود ببریم! بلکه بايستی تک تک لوازم را تمیز كرده و از سالم بودن آنها اطمینان حاصل کنیم واگر احیانن آسیبی به آنها وارد شده، آنها را تعمیر یا تعویض کنیم تا در برنامه بعد بتواند جوابگوی نیاز ما باشد.
در مورد لوازم گروهی مانند اجاق، چادر، لوازم فنی و . . . باید حساسیت بیشتری داشته باشیم هم از طرف فرد استفاده کننده و هم از طرف انباردار گروه که بايد لوازم را سالم تحویل بگیرد و یا در صورت داشتن کوچکترین ایرادی آن را به گروه گزارش دهد.
در یکی از برنامه های زمستانه یک سری لوازم را از جمله یک اجاق - که قابلیت کار کردن با سوختهای مایع مختلف را دارد- از گروه تحویل گرفتیم. برنامه بسیار سنگینی بود، حجم برف کوبی بالا و سرمای زیاد باعث بروز خستگی بسیار در اعضای گروه شده بود. پس از رسیدن به محل کمپ و برپایی چادر اجاق را روشن کرده و اقدام به آب کردن برف و درست کردن شام کردیم. شب را به آرامی گذراندیم. صبح فردا طبق قرار قبلی برای صعود قله ساعت 4:30 از خواب بیدار شدیم. برای درست کردن مقداری آب جوش به سراغ اجاق رفتیم غافل از ایرادی که چراغ داشت و شب قبل متوجه آن نشده بودیم. با پمپ کردن مخزن اجاق و تحت فشار قرار گرفتن مایع سوخت درون آن، ناگهان رابط بین مخزن و اجاق از جای خود خارج شد و سوخت درون مخزن با فشار زیاد به صورت پودر به درون چادر و روی لوازم پاشیده شد. بدلیل روشن بودن اجاق ناگهان کل چادر آتش گرفت. البته با عکس العمل سریع دوستان و خارج کردن یکسری از لوازم مانند کوله پشتی ها و کفش ها از چادر و خاموش کردن شعله های آتش خسارت به حداقل رسید اما یکسری از لوازم از جمله خود چادر آسیب جدی دیدند.
در آن برنامه خوشبختانه اعضای گروه فقط متحمل خسارت مالی شدند اما چه بسا ممکن بود بدلیل بی دقتی یک نفر در نگهداری از لوازم و عدم برطرف کردن مشکل آن خسارت جانی نیز به اعضای گروه وارد می شد!

چند پیشنهاد :
- در صورت داشتن کوچکترین ایرادی در لوازم خود از آنها استفاده نکنیم .چرا که ممکن است در لحظه خاص جوابگوی نیاز ما نباشد .
- برای هریک از لوازم خود یک شناسنامه کارکرد شامل تاریخ و نحوه استفاده از آن وسیله را داشته باشیم .
- قابلیت هر یک از لوازم خود را بدانیم و توقع زیادی از آن وسیله نداشته باشیم.
- در صورت به عاریه گرفتن هر وسیله ای از گروه یا از دوستانمان از سالم بودن آن مطمئن شویم و نحوه کار با آن را به طور کامل یاد بگیریم و تمرین کنیم .

- در بعضی از برنامه های کوهنوردی، وقتی برای یاد گرفتن قابلیت و نحوه کار لوازممان نیست پس قبل از برنامه چند بار با آن کار کنیم و تمرین داشته باشیم .

به قلم محمدامين صلاحی

اخبار مهر

2009-06-14T06:05:00.000-07:00

به حضور همه ی مهری های عزيز برسونم كه دوشنبه 22 تيرماه سال جاری جلسه ی ساليانه داريم.

حضورتون تو جلسه الزاميه!

گزارش برنامه ی صعود قله ی قلم در 14 و15 خردادماه 88

2009-06-10T11:54:00.000-07:00

يك تيم 12 نفره متشكل از اعضای گروه و چند ميهمان ، صبح روز پنج شنبه 14 خرداد ساعت 5 از مرودشت به قصد بازديد از منطقه ی كوه گُل و صعود قله ی قلم به سوی شهرستان دنا در استان كهكيلويه و بوير احمد عزيمت كرديم. صبحانه در سپيدان صرف شد و بعد از طی مسير سپيدان-ياسوج و گذر از شهرستان دنا حدود ظهر به منطقه ی كوه گل رسيديم. بعد از نهار و استراحتی كوتاه در كنار رودخانه ، ساعت 14:45 به سمت برم ها حركت كرديم. در طول مسير تقريبن همه جا سبز بود و بسياری از گياهان منطقه به گُل نشسته بودند. اين منطقه به علت قرق بودن و عدم ورود دام ، دارای پوشش گياهی مناسبی است. در طول مسير يك ساعته ای كه تا چشمه ی كُه گل داشتيم تنها يكی از چهار برم منطقه را دارای آب ديديم كه آن هم رو به خشك شدن بود. با وجود خشكسالی های اخير اين برم ها تنها تا اواسط بهار دارای آب می باشند. ساعت 15:45 به چشمه كه گل و چمنزار اطراف آن رسيديم . در همين محل چادرها را برپا كرده و با خنك شدن هوا به بازديد جاذبه های منطقه ازجمله آبشار زيبای نمك پرداختيم. در شمال اين منطقه بخش عمده ای از خط الرأس شرقی دنا خودنمايی می كرد . از جمله قله های برف كِرمو ، نمك ، كَل خرمن و نِوِل ها. و در جنوب آن قلل قلم كه قسمت مجزايی از خط الرأس های دنا را شامل می شود مشاهده می شد. با صرف شام شبی خنك و آرام را گذرانده و ساعت 5 صبح از خواب بر خاستيم. و پس از چند دقيقه نرمش با به همراه داشتن صبحانه رأس ساعت 5:45 به سمت قله به راه افتاديم. در طول مسير از كنار جويباری می گذشتيم كه از آب شدن برفچال ها به وجود آمده بود. شيب نسبتن تندی را پشت سر گذاشته و به خط الرأس قلم رسيديم. قله ی اصلی قلم با ارتفاع 3650 متر در سمت غرب قرار دارد كه تيم به ياری خداوند منان رأس ساعت 8:35 بر فراز اين قله ی زيبا ايستاد. از بلندای اين كوه بسياری از قلل دنا ، از پازن پير تا آخرين قله های خط الرأس مركزی ، به وضوح قابل ديدن بود و با وجود خشكسالی هنوز سفيدی برف بر رخسار دنا جلوه گری می كرد. اندكی ارتفاع را كم كرديم و پس از صرف صبحانه مسير بازگشت را طی كرده و ساعت 12:10 به مكان چادرها رسيديم. بعد از نهار و كمی استراحت ، ساعت 14:30 از مسير دره ی مجاور همگام با آب چشمه كه از پيوندهای متعدد خود با آب ديگر چشمه ها پر آب تر می شد. به سمت پايين روانه شديم. در عرض كمتر از يك ساعت به وسيله ی نقليه مان رسيديم و...

به قلم سرپرست برنامه : علی اكبر فلاحی
اينم روايت تصوير:

آمده ايم تا...

2009-06-10T11:40:00.000-07:00

اومديم؛ چون حس كرديم بايد بيايم. چون حس كرديم حرف هايی داريم كه بايد گفته بشه. حرف هايی كه بد نيست شما هم بدونيد.حرف هايی به بلندی كوه، به ارزشمندی كوه، به استواری كوه، به بيكرانگی كوه!
اومديم از كوه بگيم...
كوه يعنی ما! ما يعنی كوه!
كوه، بيكران؛ ما، بيكران
كوه، بلند؛ ما، بلند
كوه، استوار؛ ما، استوار
كوه، تنها؛ ما، تنها....
خدايا!
از كوهستانِ مهر تو می نويسيم.
ياريمان كن!